Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

PENALTI YOK SİVASLIYA

ADAM TOPU KOLTUKLADI
GÖTÜRÜYOR VERMEM DİYOR
HAKEM GÖZLERİNİ YUMDU
GÖREMEM DE GÖRMEM DİYOR… Diyor diyor diyor

Sallanır göklerin kar beyaz bulutları
Ahşap evlerde duman
Bahçelerde son güz gülleri
Çiğ düşer yapraklarına mehtabın
Martılar ıslanır
Martılar sessizliğe susar

Hazırlanmadan kabrim kopmadan kıyametim
Müjdeleseydin beni son günahın olsaydım
Bir canım vardı sendin, varlığım ganimetin
Uyusaydım döşünde kan uykuya dalsaydım

Gün batımını izlemeye daldığımda
benliğimden söküp atamadığım
sebebini bildiğim bir sancı düşüyor içerime

Bozkırın ortasında kan ter içerisinde oynaşan kısrakların toynak gürültüleri sağrılarında saltanat yarışındaki kelebeklerin sıçramalarıyla kişnemelere karışan karmaşa uzaklaşarak gidiyor gözlerimin önünden

Merakta kalma
İnan ki uykularım bölünmüyor
Gecenin bir vakti
Kendimi sokaklara da atmıyorum
Düşler
Hayaller

Kepenek suyunda çeşme başında
Muhabbet can bulur uzun kışında
Geçimin derdinde lokma peşinde
Göç verip içini dağlayan şehir

Nice gönül kaldı gonca gülünde

Gününü gün edip giden bahardan
Kalanı yar diye sevdim bir zaman
Kevser’i görmeyip acı pınardan
Dolanı yar diye sevdim bir zaman

Cennetin celbiydi endamında naz

Oysa, her kes aynı nefesi alıyor bu dünyada
Ve herkes yandığını, herkes sevdiğini sanıyor sevgiliyi
Kimi sırtına biniyor, kimi sırtını sıvazlıyor
Bazıları nefret ede ede mecburen sindiriyor içerisine
Kırdığı parçaları öpüyor kimileri
En acımasız olanını, en kıymetlileri yapıyor

Benim barış kavgamı, dünya tersinden almış
Onun bunun dölleri, mazluma tehdit salmış
Yiğitliğin meydanı, kahpeyle puşta kalmış
Türk ün yurdu bölünmez, tüm dünya böyle bilsin
Türk’ün oğlu Türk’üm ben, piyon gitsin şah gelsin

Maksadım kırmak değil sakın beni kınama
Gönül denen testinin sabrı taşıyor gardaş
Boşa yorulma diyon tak ediyor canıma
Neler yaşadım gördüm ruhum üşüyor gardaş

Dur hele, telaş etme, susanlardan değilim