Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Yıkadım Gülüşünü

Derdinle dertleşirken
Güneş doğmadan erken
Derdinle dertleşirken

Akşamın bir vakti Sivas gar’ında
Ardından gizlice baktım ağladım
Otobüs perondan çıktığı anda
Derince bir eyvah çektim ağladım

Bir halden bin acı doldu içime

PENALTI YOK SİVASLIYA

ADAM TOPU KOLTUKLADI
GÖTÜRÜYOR VERMEM DİYOR
HAKEM GÖZLERİNİ YUMDU
GÖREMEM DE GÖRMEM DİYOR… Diyor diyor diyor

Sallanır göklerin kar beyaz bulutları
Ahşap evlerde duman
Bahçelerde son güz gülleri
Çiğ düşer yapraklarına mehtabın
Martılar ıslanır
Martılar sessizliğe susar

Hazırlanmadan kabrim kopmadan kıyametim
Müjdeleseydin beni son günahın olsaydım
Bir canım vardı sendin, varlığım ganimetin
Uyusaydım döşünde kan uykuya dalsaydım

Suçluyum…

Bu sabah merdivenlerden inerken
İki basamak arkandaydım

Senden gelen orkide kokusu aşk a çağırıyor

Sordum Sorguladım Beni

Aldım kendimi karşıma
Sordum sorguladım beni
Issızda yalnız başıma
Sordum sorguladım beni

Dün yoktur, bugün bitti, yarın var mıdır bilmem
Her şey gelip geçiyor elde kalanı söyle
Yarayı açan gelsin ölsem yüzüne gelmem
Menzil uzakta olsa yolda kalanı söyle

İğne sahipsiz değil ol diyenin eli var

Ey yücelerin yücesi ey sultanların sultanı
Bir huriye gönül verdim badesin içirecen mi?
Sevabımla günahımla kulun kölen olan beni
Kader çizgime dokunup sevinçten uçuracan mı?

Dagarcığım şiskin değil, bir lokma ekmek bir kaşık

Sultanlar sultanı âlemler şahı
Buyur et kapında kölen olayım
Gizli yaraların eşsiz cerrahı
Nasip et yolunda ölen olayım

Aşığım aşkınla bağrını yakan