Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

İnsanı insandan ayırmayanlar
Vefasız olanın yası tutulmaz
Gizli yarasını duyurmayanlar
Vefasız olanın yası tutulmaz

Sararan gazeli yel gelir alır

Aşkla uzanan eli sen sanıp çıktım yola
Sen eski sen değilsin gayri vursunlar beni
Mesafeler şah oldu gelmiyorsun bir yola
Sen eski sen değilsin çekip vursunlar beni
Her sözünde diyordun senin için ölürüm
Bir yolunu bulurum gel demeden gelirim

Gününü gün eden armutçu ayı
Arıya bal mumu ördüğüm yalan
Bel dibinde balçık tutan tarlayı
Fillerle herk edip sürdüğüm yalan

Hiç bir lafım yok sana yanıltmadın ki beni
Aşk değildi senin ki vurup gitmek yakıştı
Yüreğim kan revanken bilerek lades oldum
Sen kapımı çalmadan mevsimler zaten kıştı

Tövbeliydim sevmeye tak etmişti canıma

Neler gördüm şu dünyada
Olanlar yalancı oldu
Dostunu değişip yolda
Kalanlar yalancı oldu

Gül’ün dikeniyle birdim

Yalnız değilim
Merak etme
Kalbimde tüneyen güvercinleri
Uçurttun yine
Gönderdiğin mektupların
İmzalı resimlerin

Yalnız değilim
Merak etme
Kalbimde tüneyen güvercinleri
Uçurttun yine
Gönderdiğin mektupların
İmzalı resimlerin

Bir rüyaydı inandım geceyi aştım geldim
Hasret yaşamak değil mutluluk uzak değil
Ne ay kaldı ne mehtap davetini aşk sandım
Aşkı çağıran gözler kalplere tuzak değil

Fal açtım dilek tuttum kırk gözeden yıkandım

Yaren

Karanlık kuyuda başa geleni
Âlemi yaratan bilmez mi yaren
Mevla’dan gelene kul yaptı diyen
Kul hakkına girmiş olmaz mı yaren

Sebepsiz kaçmaların söyle neyin nesidir
Gönül denen testinin sabrı taşıyor yaren
Sensiz alıp verdiğim ölümün nefesidir
Hatıralar ağlıyor, aklım şaşıyor yaren

Senden haber almasam işte o an yastayım