Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

İnsanı insandan ayırmayanlar
Vefasız olanın yası tutulmaz
Gizli yarasını duyurmayanlar
Vefasız olanın yası tutulmaz

Sararan gazeli yel gelir alır

Aşkla uzanan eli sen sanıp çıktım yola
Sen eski sen değilsin gayri vursunlar beni
Mesafeler şah oldu gelmiyorsun bir yola
Sen eski sen değilsin çekip vursunlar beni
Her sözünde diyordun senin için ölürüm
Bir yolunu bulurum gel demeden gelirim

Güvenme kendine sevildim diye
Unutulmam sanma unutulursun
Nefsine aldanma övüldüm diye
Unutulmam sanma unutulursun

Ye iç eğlen dolaş insanı tanı

Bir fırtına kopar, bir ateş çarpar
Çarpar yüreğime sevgilinin gelincik bakışları

Çarpar da susar rüzgârlar
Susar haziranlar Eylüller susar
Geceler kopartır adamı

Tükettik Her Şeyi Neyimiz Kaldı

Doğruluktan çıktık şaşırttık yönü
Tükettik her şeyi neyimiz kaldı
Ders almadan sildik koskoca dünü
Tükettik her şeyi neyimiz kaldı

Kasımpatılar, kara dutlar
Portakal çiçekleri, salkım söğüt sardunyalar
Susturmayın dallarınızı
Kaçmayın ışıklardan
Dökmeyin rüzgarı aklıma yer ettiren yapraklarınızı
Uykularımı kaçıran aşk

Yine akşam oldu gözüm yollarda
Vakit dünkü vakit gel neredeysen
Çiçekler meyveye döndü dallarda
Vakit dünkü vakit gel neredeysen

Şu garip halimi hüzünler sardı

İnsanlar değişti kalpler kirlendi
Herkes birbirinden kaçıyor usta
Şu güzelim dünya kana belendi
Kalemim göz yaşı saçıyor usta

Kardeşliğin hiç olduğu gündeyiz

Tersten esen rüzgârların
Kanatlarına binip de
Üzme kırdığın dalların
Yetim kalan çiçeğini

Ayıp vardır günah vardır

Düşlerin, senlisinden uyanırım her sabah

Aranırım, yalnızlığım dokunur
Ruhumun onulmaz yarasına
Hançerler saplanır