Bir gün insan, en çok güldüğü yerden eksiliyormuş meğer...
Ben bunu senden sonra öğrendim.
Kalabalıkların içinde yürürken bile omzuma çöken o yalnızlığı, gecelerin sabaha varmayan sessizliğini, her şarkının gelip seni anlatmasını...
Ben senden sonra öğrendim.
Bir zamanlar adını umut diye ezberleyen bu yürek, şimdi sessizliğin yükünü taşıyor. Ne sana kızabiliyorum, ne de seni tamamen unutabiliyorum. Çünkü bazı insanlar gider, ama yokluğu kalbin içinde yaşamaya devam eder.
Kaybettik biz...
Bir zamanlar
gülmek kolaydı…
bir şarkı açardım,
dünya biraz daha katlanılır olurdu.
Şimdi…
aynı şarkılar çalıyor
İçimde bir şey yandı
ama alevi yoktu..
ne duman çıktı ne de biri koşup “yangın var” dedi.
Sessizce kül oldum ben,
Sana kırılmak,
Kırmızı odam…
duvarları suskunluğumla boyalı,
her köşesinde bir iç çekiş asılı.
Perdeler kapalı değil aslında,
ben kapattım içimdeki ışığı,
güneş gelse de girmiyor artık
Bir zamanlar
dünyayı değiştirecek kadar büyük hayallerim vardı benim.
Gece uyumadan önce düşündüğüm şeyler
yarın nasıl mutlu olacağım olurdu.
Şimdi sabaha çıkmak bile
yoruyor bazen içimi.
Bir gün sustum...
Ne kendimi anlattım,
ne de kimseye derdimi açtım.
İşte o gün tanıdım herkesi.
Meğer sesimi değil,
Mutlu aşk yoktur...
Bunu bana kitaplar öğretmedi,
şarkılar da değil.
Bunu bana, geceleri adını sessizce fısıldayan yalnızlığım öğretti.
Bir insanı bütün kalbinle sevip, onun gözlerinde kendine bir ömür ararken, bir gün yabancı gibi kalabilmeyi öğrendim.
Ben seni severken, dünyanın bütün renkleri senin yüzünde toplanıyordu.
İnsan bazen birini kaybetmez...
Kendini, hayallerini ve yarınlarını da onunla birlikte uğurlar.
Sonra herkes, "İyi misin?" diye sorar.
Sen ise sadece gülümsersin.
Çünkü bazı acılar anlatılmaz, yalnızca sessizce yaşanır.
Ben de sustum...
Ölüm…
adı bile insanın içini üşüten bir sessizlik...
Bir gün herkesin kapısını çalacağını bildiği
ama hiç hazır olamadığı o karanlık misafir…
İnsan en çok da
yarım kalan şeylerden korkuyor galiba.
Sana sesleniyorum…
Geceyi omzuna alıp giden o yabancı hâline.
Bir zamanlar gözlerimin içini güldüren adama,
şimdi içimde yalnızlık bırakan kalbine sesleniyorum.
Biliyor musun?
İnsan en çok
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!