Kül Oldu Heveslerim Şiiri - Aytaç Başkan

Bir zamanlar
dünyayı değiştirecek kadar büyük hayallerim vardı benim.
Gece uyumadan önce düşündüğüm şeyler
yarın nasıl mutlu olacağım olurdu.
Şimdi sabaha çıkmak bile
yoruyor bazen içimi.
İnsan büyüdükçe güçlenir sanıyordum.
Meğer sadece
alışıyormuş acıya.
Herkes bir şey bıraktı içimde;
kimi kırgınlık,
kimi öfke,
kimi de geçmeyen izler…
Ama en kötüsü ne biliyor musun?
İnsanların hevesimi öldürmesi.
Bir şeyi çok istemenin bile korkusu var artık içimde.
Çünkü neye elimi uzatsam
yarım kaldı.
Ne için mücadele verdiysem
bir yerinden dağıldı.
Şimdi biri bana
“iyi günler gelecek” dese
sadece susarım.
Çünkü bazı insanlar
umut etmeyi bile bırakıyor bir yerden sonra.
Yorgunum ben…
Öyle fiziksel değil.
Ruhum yorgun.
Sürekli güçlü görünmekten,
kimse anlamasa bile ayakta kalmaya çalışmaktan,
geceleri kendi kendimi toparlamaktan yorgun.
Kimse görmüyor ama
insan bazen sessiz sessiz çöküyor.
Bir şarkının ortasında,
kalabalığın içinde,
normal bir günün tam ortasında bile…
Ve garip olan şu;
kimse fark etmiyor.
Çünkü artık insanlar
gülümseyen yüzlere “iyi” sanıyor.
Oysa benim içimde
çoktan kapanmış bir şehir var.
Sokakları karanlık,
camları kırık,
her köşesinde yarım kalmış bir hikâye duran…
Eskiden içimde bir ışık vardı.
Şimdi sadece
külleri kaldı.
Ama yine de
kimseye göstermiyorum bunu.
Çünkü insan en çok
yorulduğu yerde susmayı öğreniyor.
Belki bir gün geçer diyorum bazen.
Belki içimde yeniden bir şey filizlenir.
Belki yeniden inanırım hayata…
Ama bugün değil.
Bugün sadece
içimde ölen şeylerin yasını taşıyorum.