Maskeler Düşünce Şiiri - Aytaç Başkan

Bir gün sustum...
Ne kendimi anlattım,
ne de kimseye derdimi açtım.
İşte o gün tanıdım herkesi.
Meğer sesimi değil,
işine yaradığım kadar beni seviyorlarmış.
Ben dostluğu omuz omuza yürümek sandım,
onlar yolu bitene kadarmış.
Ben ekmeğimi bölüştüm,
onlarsa hesabını yaptılar.
Ben düştüğümde el uzatacaklarını düşündüm,
onlar daha da düşeyim diye sessiz kaldılar.
İnsan en çok,
"kardeşim" dediği insanların yabancı oluşuna yanıyor.
Çünkü düşman uzaktan gelir.
Ama sahte dost...
Kalbine kadar girer.
Yıllarca aynı masaya oturur,
aynı çayı içer,
aynı gülüşü paylaşır...
Sonra bir gün,
çıkarı bittiği anda
seni hiç tanımamış gibi geçip gider.
İşte o an anlarsın...
Bazı insanlar dost değildir.
Sadece zamanı gelince gidecek misafirdir.
Ben kimseye kötülük düşünmedim.
Kimsenin arkasından kuyu kazmadım.
İçim neyse, sözüm de oydu.
Ama herkes, kendi yüreği kadar dost olabiliyormuş.
Zaman geçti...
Yaralar kabuk bağladı.
İsimler unutuldu.
Yüzler silindi.
Ama yaşattıkları,
insana kimi hayatına alacağını,
kimden ise sessizce uzaklaşacağını öğretti.
Şimdi ne kırgınım,
ne de hesap peşindeyim.
Çünkü hayat,
herkese hak ettiğini er ya da geç verir.
Ben kaybetmedim...
Sadece maskeler düştüğünde
yanımda kimlerin kaldığını gördüm.
Bugün yalnız yürüyorsam,
bu güçsüz olduğumdan değil;
yanlış insanlarla aynı yolda yürümeyi reddettiğim içindir.
Varsın arkamdan konuşsunlar.
Varsın kendilerini haklı sansınlar.
Ben vicdanımı yastık yaptım,
onlar ise maskelerini.
Ve bilirim ki...
Bir gün herkes aynaya tek başına bakacak.
İşte o gün,
ben başımı dik tutacağım.
Siz ise kaybettiğiniz gerçek dostu hatırlayacaksınız.
Ama o zaman ne pişmanlık fayda edecek,
ne de geç kalan özürler...
Çünkü bazı kapılar öfkeyle değil,
hayal kırıklığıyla kapanır.
Ve o kapı kapandı mı,
en içten gelen "dostum" sözü bile
bir daha içeri giremez.

01.07.2026