Mutlu Aşk Yoktur Şiiri - Aytaç Başkan

Mutlu aşk yoktur...
Bunu bana kitaplar öğretmedi,
şarkılar da değil.
Bunu bana, geceleri adını sessizce fısıldayan yalnızlığım öğretti.
Bir insanı bütün kalbinle sevip, onun gözlerinde kendine bir ömür ararken, bir gün yabancı gibi kalabilmeyi öğrendim.
Ben seni severken, dünyanın bütün renkleri senin yüzünde toplanıyordu.
Şimdi aynı gökyüzüne bakıyorum; mavi aynı mavi, ama içimde gecesi hiç bitmeyen bir şehir var.
Meğer aşk, kavuşmaktan çok beklemekmiş.
Bir mesajı saatlerce beklemek, bir sesi duymak için geceleri uyuyamamak, her kalabalığın içinde tek bir kişiyi aramakmış.
Mutlu aşk yoktur...
Çünkü en çok seven, kendinden en çok vazgeçendir.
Bir gülüş uğruna gururunu yutan, bir "gel" sözü için bütün yolları yürüyen, bir "kal" demesini beklerken sessizce yıkılandır.
Oysa ben ...bir papatyanın yapraklarına sığdırmıştım umutlarımı. "Seviyor" dedikçe çoğaldım, "Sevmiyor" deyince dağıldım.
Sen gittin... Mevsimler bile değişti. Ama içimde bıraktığın kış, bir daha hiç bahara dönmedi.
Bazen düşünüyorum...
Eğer gerçekten sevseydin, bu kadar kolay vazgeçer miydin?
Yok... Gerçek seven gitmezdi. Gitse bile, kalbini yanında götüremezdi.
Sen gittin...
Ama giderken yalnız elini çekmedin. İçimde kurduğum bütün hayalleri de alıp gittin. Şimdi ne bir şarkı eskisi gibi, ne yağmur... Ne de papatyalar masum.
Bir zamanlar adını dua gibi söyledim. Şimdi susuyorum. Çünkü bazı isimler, dile değil, yaraya dönüşüyor.
İnsan sevdiğine kızabiliyor, kırılabiliyor, hatta "unuttum" diyebiliyor. Ama kalp... Kalp yalan söylemeyi bilmiyor.
Ne zaman gecenin en sessiz vakti gelse, içimde yarım kalmış bir hikâye uyanıyor.
Sen yine gidiyorsun, ben yine arkandan bakıyorum.
Her gece aynı ayrılık, her sabah aynı eksiklik...
Mutlu aşk yoktur.
Çünkü aşk, birini bulmak değil; bazen ömrün boyunca eksik yaşayacağını kabullenmektir.
Ve ben...
Seni kaybettiğim gün yalnız bir insanı değil, gülüşümü, heyecanımı, çocuk yanımı, geleceğe olan inancımı da kaybettim.
Şimdi senden geriye birkaç fotoğraf, yarım kalan cümleler ve her gece yeniden kanayan anılar kaldı.
Soruyorlar: "Geçti mi?"
Geçmedi.
Sadece acım, sessiz konuşmayı öğrendi.
Belki bir gün başka baharlar gelir.
Belki yeniden gülerim.
Ama bazı yaralar vardır ki, iyileşmez... Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.
İşte bu yüzden, kim ne derse desin;
Mutlu aşk yoktur.
Çünkü gerçek seven, kavuşsa bile kaybetmekten korkar, kavuşamazsa zaten her gün biraz daha ölür.
Ve en büyük yalnızlık, yanında kimsenin olmaması değil; kalbinde hâlâ birinin yaşayıp, hayatında artık hiç yerinin olmamasıdır.
O yüzden kim ne derse desin...
Mutlu aşk yoktur.
Vardır sanılan her mutluluk,bir gün ayrılığın gölgesine sığınır.
Gerçek seven ise,kavuşsa da acı çeker,kavuşamasa da...
Çünkü bazı insanlar birbirini çok sever;ama hayat,onları aynı hikâyenin mutlu sonuna hiç yazmaz.....
12.07.2024