Nefesim Kesildi Şiiri - Aytaç Başkan

İnsan bazen birini kaybetmez...
Kendini, hayallerini ve yarınlarını da onunla birlikte uğurlar.
Sonra herkes, "İyi misin?" diye sorar.
Sen ise sadece gülümsersin.
Çünkü bazı acılar anlatılmaz, yalnızca sessizce yaşanır.
Ben de sustum...
Çünkü kelimeler seni anlatmaya yetmedi. Gözyaşlarımın bile söyleyemediğini, kalbim her gece sessizce haykırdı.
Nefesim kesildi...
Sanki biri göğsümün ortasına görünmez bir taş bıraktı.
Ne atabiliyorum, ne taşıyabiliyorum.
Seni öyle çok sevmişim ki...
Kendime ayıracak tek bir parça yürek bırakmamışım.
Sen giderken bunu anladım.
Şimdi sokaklar aynı, gökyüzü aynı, insanlar aynı... Bir tek ben eksildim.
Geceleri uyumuyorum artık
. Çünkü gözlerimi kapattığım her an, en güzel anılarımız çıkıp geliyor karşıma.
Sonra birden, gerçeğin soğuk yüzü çarpıyor içime: Artık yoksun...
Meğer ayrılık bir kapının kapanması değilmiş. Ayrılık, insanın içinde her gün yeniden yıkılan bir evmiş.
Ben o evin enkazında kaldım.
Kimse sesimi duymadı. Kimse "Üşüyor musun?" diye sormadı.
Herkes zamanın her şeyi iyileştirdiğini söylüyor. Yalan... Zaman sadece insanı acısıyla yaşamaya alıştırıyor.
Kalbimde hâlâ adının yankısı var
. Silmek istedim. Olmadı.
Unutmak istedim. Olmadı.
Senden vazgeçmek istedim... En çok da o olmadı.
Çünkü ben seni aklımla değil, ömrümle sevmişim.
Şimdi aynaya baktığımda tanımadığım biri bakıyor bana.
Gözlerinin içindeki umut sönmüş, gülümsemesi yarım kalmış biri...
Eskiden "Biz" diye başlayan hayaller kurardım. Şimdi bütün cümlelerim "Keşke..." diye bitiyor.
Bir gün olur da kalbin gerçekten sızlarsa, beni hatırla.
Seni bekleyen, sana inanan, sana dünyaları sığdıran o yüreği hatırla.
Belki çok geç olur...
Çünkü bazı çiçekler bir kez solar.
Bazı kalpler bir kez kırılır.
Ve bazı insanlar... Bir kez sever.
Ben ikinci kez sevmeyi öğrenemedim.
Şimdi içimde, adı konulamayan bir sessizlik var. Her nefes alışım, yarım kalmış bir vedaya benziyor.
Nefesim kesildi...
Çünkü sen sadece elimi bırakmadın.
Bütün umutlarımı, çocukça inandığım mutlulukları, yarınlarımı, ve en çok da beni benden aldın.
Şimdi ben, yaşayan bir bedenin içinde, çoktan susmuş bir kalbim.
Ve biliyorum...
Bazı insanlar ölmeden mezar olur.
Ben de, seni toprağa değil, kalbimin en derin yerine gömdüm. Ama ne acın gömüldü, ne de sana olan sevgim...
Sadece ben... Her gün biraz daha eksildim.