Aytaç Başkan Şiirleri - Şair Aytaç Başkan

Bir annenin kalbi evladının
Nefesiyle atar derler..
O gün benim nefesim kesildi
Dünya bir anda sustu sanki...
Telefon düştü elinden…
“Başınız sağ olsun” dediler sadece.

Bugün kalbimin kapısına ağır bir kilit vurdum...
Ne bir kırgınlıktan doğdu bu karar,
ne de geçici bir öfke.
Bu, içimde yıllardır biriken
sessiz acıların son sözüydü.
Çünkü ben sevmeyi bilirdim;

Bir kadın severse…
Öyle kolay sevmez.
Adını diline almadan önce
Kalbinde defalarca taşır seni.
Gözlerinin içine bakarken bile
İçinden sessiz sessiz inanır sana.

Bir kalp...
İki kişiyi nasıl sever?
Ben bunu senden sonra öğrendim.
Meğer bazı insanlar, birini severken ötekini de yedekte tutabiliyormuş.
Birine "canım" derken, diğerine "ömrüm" diyebiliyormuş.
Ve buna da aşk diyebiliyormuş.

Bir kuş olsam...
Kanatlarımı gökyüzüne emanet eder, hiç kimsenin bilmediği uzaklara uçardım.
Ne adımı soran olurdu, ne de neden sustuğumu...
Rüzgâr anlatırdı hikâyemi, bulutlar dinlerdi sessizliğimi.
Bir kuş olsam...
Şu yorgun yüreğimi kanatlarımın altına saklar, insanların kırdığı umutları gökyüzünün maviliğinde unutur giderdim.

İnsan bazen öyle yoruluyor ki…
Ne konuşacak gücü kalıyor, ne de susacak hâli.
Kalbi, taşıyamadığı acılarla ağırlaşıyor, gözleri, kimseye göstermediği yaşlarla doluyor.
Öyle anlar geliyor ki, insan ne gitmeyi başarabiliyor ne de olduğu yerde kalabiliyor.
İşte tam da böyle zamanlarda düşünüyorum...

Bazı yokluklar vardır..
insanın içine bir kez girer ve çıkmaz.
Ne zaman yürümeye başlasan,
ceplerinde taşıdığını sandığın şey aslında seninle birlikte büyüyen bir boşluk olur…
Sen aslında hiç fark etmedin…
ben seni ceplerimde taşıdım.

Bir sabah radyo kendi kendine açıldı sanki…
Cızırtının arasından eski bir şehir geçti içimden.
Ne zaman kaybolduğunu bilmediğim bir ses,
beni yıllar öncesine geri bıraktı.
Eski radyolarda kaldı sesin…
Cızırtılı bir şarkının arasında,

Demir kapı kapandığı gün,
sadece önümdeki yol kapanmadı...
Annemin sesi dışarıda kaldı,
çocuğumun gülüşü avlunun ötesinde sustu,
sevdiğimin gözleri ise her gece rüyalarıma sığınan tek pencere oldu.

Gece çöktü mü
insanın içindeki bütün sesler büyüyor…
Gündüz susturdukların
karanlık olunca tek tek oturuyor karşına.
Bir sigara yakıyorum sonra…
Dumanı yükseldikçe