Geceye Karışan Duman Şiiri - Aytaç Başkan

Gece çöktü mü
insanın içindeki bütün sesler büyüyor…
Gündüz susturdukların
karanlık olunca tek tek oturuyor karşına.
Bir sigara yakıyorum sonra…
Dumanı yükseldikçe
sanki içimde biriken her şey de dağılıyormuş gibi geliyor.
Ama geçmiyor işte…
Bazı acılar kül olmuyor.
Camdan dışarı bakıyorum uzun uzun.
Sokak sessiz,
şehir yorgun,
ben ise kendime bile anlatamadığım şeylerin içinde kaybolmuşum.
Gece garip şey…
İnsan en çok gece dürüst oluyor kendine.
Kimi özlediğini,
neyin canını yaktığını,
hangi cümlede kırıldığını
en çok gece itiraf ediyor.
Bir sigara daha yakıyorum…
Belki alışkanlıktan,
belki yokluğuna tutunmaktan…
Çünkü bazı insanlar gidince
geriye sadece duman kalıyor.
Dağılan ama içten içe boğan bir şey…
Masanın üstünde yarım kalmış hayaller gibi izmaritler var.
Ben hepsine biraz seni benzettim.
Dokundukça eksilen,
yaklaştıkça can yakan…
Ve insan bazen
birini unutmaya çalışmıyor aslında.
Sadece onsuz yaşamaya alışmaya uğraşıyor.
Ama gece olunca
bütün alışmalar bozuluyor.
Saat ilerliyor…
Şehir uyuyor belki
ama benim içimde hâlâ susmayan bir yer var.
Birinin adını söylemeden özleyen,
gelmeyeceğini bile bile bekleyen…
Sigaranın son dumanı da kayboluyor sonra.
Ama içimdeki boşluk kalıyor.
Çünkü bazı geceler geçiyor,
bazı insanlar gidiyor…
ama insanın içine çöken yalnızlık
sabah olsa bile dağılmıyor...