Biri var her gün veda ettiğim.
Onun gecenin sabahına tekrar aşık olduğu
Vedalar bir hoşçakal ileydi.
Sevdaların Merhaba demeyle başlamadı qibi .
Unutmak ile umut arasındaki döngüdeyim .
Göğsümün
bütün kemikleri titredi;
gece kendi karanlığını yutarken
ben hâlâ seni bekledim.
Rüzgâr geçiyor penceremden,
İnsan sevgisinden kurban olur da
İnsan sevgisinden nöbet tutar mı?
Bir ömrü demir parmaklık gibi sayıp
Geceleri kendine zindan yapar mı?
Tek avlusu sevdiğinin gözleriyken
Dünyanın geri kalanına yabancı kalır mı insan?
Kandır beni tekrar
Yalan gözlerine tekrar bakıp seveyim
Yalan ilk Defa var misali
Kanayım sana ..
Kana kana içeyim aşkını
Kime koşarsın canın yandığında
Sevdiğine mi…
Yoksa seni gerçekten sevene mi…
İnsan canı yanınca aklıyla gitmez,
Kalbi sürükler adımlarını.
Kendimle konuştum günlerce ..
Bu Adam yanlış dedim
Dedimle
ben Sevdim ..
Yapma dedim kendi kendime
SEVE SEVE AYRILDIK
Hiç gitmeyecek sanmıştım seni,
Bazı insanlar vardır ya,
İnsan onları kaybetmeyi aklına bile getiremez.
Varlıkları nefes kadar sıradan,
Sevgi her şey derlerdi...
Dünyanın en güzel cümlesiydi belki de.
Ne yaşarsan yaşa, sevmekten vazgeçme derlerdi.
Kalbin kırılsa da sev,
Yorulsan da sev,
Yalnız kalsan da sev...
Kimisine sevgi fazla gelirdi,
Taşardı içinden, kabına sığmazdı derdi,
Ben de öyle birini sevdim işte,
Sevginin ağırlığını kaldıramayan bir kalpte.
Sevgiyi nakış nakış işledim yüreğine,
Bir gün söylemesin,
“Kimse senin kadar sevmedi…”
Biliyorum,
Bu cümleyi bir gün duyacağımı
Adım gibi biliyorum.
Ama iş çıkışı geçmiş olacak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!