Sevdiğine Mi Sevene Mi

Kime koşarsın canın yandığında
Sevdiğine mi…
Yoksa seni gerçekten sevene mi…

İnsan canı yanınca aklıyla gitmez,
Kalbi sürükler adımlarını.
En çok yaralayan yere dönmek ister bazen,
Çünkü acının adresini en iyi orası bilir.

Sevdiğine koşarsın çoğu zaman,
Safra bile susacak olsa da,
Safra safra anlanamaz olsa da.
Çünkü sevgi mantıksal dinlemez,
Çünkü kalp “yanlış” diye atmaz.

Ama bir de seni yedi vardır…
Sessizce bekleyen,
Sen anlatmaktan anlayan,
Gözlerinden düşeni
Sana fark etmeden susturan.
Canın yanarken sesin kesilmesin diye
Kendi boğazında düğümleyen cümlelerini.

İnsan çoğu zaman onu görmez,
Çünkü alışık
Karşılıksız kalmak değildir.
Sevgi acıtmıyorsa,
Değersiz sanır.

Canı yandığında kendine şunu sorar:
“Ben kimi mi arıyorum?”
Yanımda olana mı,
Yoksa beni hep yalnız bırakana mı?

Bazen en doğru omuz
En sevdiğin gibi gelir.
Bazen de en çok sevilenin
En ağır yük olur sırtına.

İnsan büyüdükçe öğrenir şunu:
Koşulan yer değil,
Karşılayan yürektir meselesi.
Ve canın gerçekten yandığında
Sevdiğine koşarsın...
Çünkü sevgi acıtmaz,
Sevgi sarar,
Sevgi artar.

Ama de yine itiraf edebilen,
İnsan kalbiyle sınanır.
Ve çoğu sınavdan
yanlış kalbe koşarak kalır.