Sevgi herşey derlerdi Şiiri - Ali Saye

Sevgi her şey derlerdi...
Dünyanın en güzel cümlesiydi belki de.
Ne yaşarsan yaşa, sevmekten vazgeçme derlerdi.
Kalbin kırılsa da sev,
Yorulsan da sev,
Yalnız kalsan da sev...
Çünkü insanı insan yapanın sevgi olduğuna inandırdılar.

Aşkı sev derlerdi.
Dostluğu sev derlerdi.
Aileni sev derlerdi.
Toprağı sev, gökyüzünü sev, hayatı sev derlerdi.
Ne yaşarsan yaşa, içinde sevgiyi öldürme derlerdi.
Sanki bütün yaralar sevgiyle kapanırmış gibi...
Sanki bütün fırtınalar sevgiyle diner gibi...

Ben de inandım.
Kalbimi sonuna kadar açtım insanlara.
Güvenmeyi bildim, bağlanmayı bildim.
Bir omuz oldum yorulanlara,
Bir dua oldum düşenlere,
Bir liman oldum sığınacak yeri kalmayanlara.
Kimsenin yükünü ağır görmedim,
Çünkü sevmenin yük değil, nimet olduğuna inandım.

Ama kimse bana şunu söylemedi...
En ağır yük, en çok sevdiklerinin omuzlarına bıraktığı yükmüş.
En derin yara, düşmandan değil;
"Canım" dediklerinden açılırmış.
İnsan en çok yabancıya değil,
Evim dediğine yenilirmiş.

Soruyorum şimdi...
Bunca gözyaşı neden aktı?
Geceyi sabaha bağlayan o sessizlikler neden vardı?
İçimde kopan kıyametlerin sebebi kimdi?
Hiç tanımadıklarım mı?
Yoksa uğruna ömrümü verdiğim insanlar mı?

Aşk dediler...
Kalbim paramparça oldu.
Dostluk dediler...
Sırtımdaki hançeri dost elimden çıkardı.
Aile dediler...
Bazen insanın en büyük sessizliği,
En yakınlarının yanında başlarmış.

Şimdi söyleyin bana...
İnsan en büyük acıyı nereden alıyor?
Hiç sevmediklerinden mi?
Yoksa uğruna dua ettiği,
Uğruna gecelerce uyumadığı,
Bir tebessümü için dünyayı karşısına aldığı insanlardan mı?