Seve seve ayrıldık Şiiri - Ali Saye

SEVE SEVE AYRILDIK

Hiç gitmeyecek sanmıştım seni,
Bazı insanlar vardır ya,
İnsan onları kaybetmeyi aklına bile getiremez.
Varlıkları nefes kadar sıradan,
Yoklukları ölüm kadar ağırdır.

Sen de öyleydin işte...

Bir sabaha adını anarak uyanır,
Bir geceyi seni düşünerek bitirirdim.
Dünyanın bütün yolları sana çıkar,
Bütün dualarım sende son bulurdu.

Sonra gün geldi...

Ne kavga vardı aramızda,
Ne ihanet,
Ne de affedilmeyecek bir kırgınlık.

Sadece yorulduk.

İki insan düşün...
Birbirini hâlâ seven,
Ama aynı yolda yürüyemeyen.

İşte biz öyle kaybettik birbirimizi.

Sen gözlerime baktın,
Ben gözlerine...
İkimiz de gitmek istemedik aslında.
Ama bazen kalmak,
Gitmekten daha çok acıtır insanı.

O yüzden seve seve ayrıldık.

Kimse bilmedi içimizde kopan fırtınaları.
Kimse duymadı sustuğumuz çığlıkları.
Herkes bitti sandı,
Biz ise her gün yeniden bittik.

Şimdi geceleri uyku girmiyor gözlerime.
Bir şarkı duyuyorum,
Sesin geliyor kulağıma.

Bir sokaktan geçiyorum,
Elin değiyor avuçlarıma.

Bir rüzgâr esiyor ansızın,
Kokun dolaşıyor etrafımda.

Yoksun...
Ama her yerdesin.

İnsan sevmediğini unutabiliyormuş meğer.
Asıl sevdiğini unutamıyormuş.

Çünkü bazı insanlar hayatına girmez,
Hayatının kendisi olur.

Sen benim hayatım oldun.

Sonra da en büyük yokluğum...

Bazen düşünüyorum;
Şimdi mutlu musun?
Gülüyor musun?
Benim sustuğum yerlerde
Sen şarkılar söylüyor musun?

Bilmiyorum.

Bildigim tek şey,
Seni kötü hatırlayamadığım.

Ne kadar kırgın olursam olayım,
Ne kadar eksik kalırsam kalayım,
Sana kızamıyorum.

Çünkü insan,
Bir zamanlar yuvası olan yere kin tutamıyor.

Ve şimdi dönüp geriye baktığımda,
Bir pişmanlık görmüyorum.

Çünkü seni eksik sevmedim.

Kalbimde ne varsa verdim.
Ömrümden ne düştüyse pay ettim.
Bir gün gider diye korkmadan,
Bir gün bitecek diye düşünmeden sevdim.

Belki de bu yüzden bu kadar acıyor.

Çünkü yarım kalan bir sevda değil bu.
Tam yaşanmış,
Ama tamamlanamamış bir hikâye.

Şimdi sen başka gökyüzüne bakıyorsun,
Ben başka gecelerde kayboluyorum.

Ama bir yerde,
Bir zamanlar birbirini çok seven
İki insanın hatırası duruyor.

Ve ben o hatıraya her baktığımda
Aynı cümleyi fısıldıyorum:

"Seni kaybetmedim aslında...
Seni hâlâ sevdiğim için,
Kendimden vazgeçtim."

İşte bu yüzden canım yanıyor.

Çünkü bazı ayrılıklar nefretle olmaz.
Bazı vedalar kavga ile bitmez.

Bazı insanlar birbirini hâlâ severken ayrılır.

Ve inan...
En derin yara da budur.

Seve seve ayrılmak...
Seve seve kaybetmek...
Ve ömrünün geri kalanında,
O sevgiyi sessizce taşımak...