Yusuf Berkman Şiirleri - Şair Yusuf Berkman

Sessiz olmam lazım… çok sessiz.
Parmak uçlarımda yürüyorum,
duymasın istiyorum hüzünler beni.

Ya duyarlarsa yine sensizliğimi,
en zayıf ânımda

Sessiz olmam lazım… Çok sessiz.

Parmak uçlarımda adımlarım, yürüyorum.

Hüzünler duymasın istiyorum beni.

Toprağın soğuğu tırmanıyor bileklerimden.
Ekmek: Bir parça yorgunluk, biraz buğday dökümü.
Güllerin sarısı "bir tebessümde" büyüyor,
Gıcırdayan sandalyenin geometrisini gitgellerimle ölçüyorum,
Eski romanlar okuyup yine kendimi heceliyorum.
​Sancılarım arttıkça ağaçlardaki yaprakları sayıyorum:

Olmazsa olmuyor, sonradan gülmüyor insanın yüzü.
Zorlamayla, dökme suyla başak bitmiyor kurumuş topraklarda.
Öylece kuşlar konmuyor kendiliğinden ağaçların dalına.
Her şeyin sahibi Yaradan; “ol” demeli,
demeli ki kulun yüzü gülmeli.

Hep Sıradan Günübirlik Yaşadım Yıllarca Eski Yaşlarımı,
Koşupta Yetişemeyeceğim Rüzgarlarda Tanıdım Hayatı,
Önce Konuşmayı Öğrendim,
Sonra Hep Susturuldum!
Öteki Oldum, Herzaman Diğeri!..
Güldüm, Sandım ki Gülüşlerim Acılarımı Örtecek!

“Susuz kaldım şehirde, geceler uzun,
Cebimde bozukluk, günler yorgun.
Kafamda gürültü, içimde boşluk;
Her şey akıyor ama bana yokluk.

Koridorda yankı, boş odalarım,

Zamanın çizgisel aktığı yalanını en çok sabahları,
O sıradan ve kurmalı rütbelerin başında anlar insan.
İşe gitmek, ekmek kesmek, birilerinin hatırını sormak...
Toplumun o kronik, o her gün yeniden kurulan raddesinden yorulur nefs.
Aramak, aradığını sanmak ve umut etmek,
Avuç içlerini kemiren bir karıncadır artık.

Nasıl Bir Aşk Kokusudur Bu Havada Buram Buram
Titriyor Bedenim Ruhum Sensin Karşımda Duran
Geçte Olsa Geldin, Hoş Geldin
İzin Ver Gözlerimdeki Yaşı Sileyim, İzin Ver Gözlerindeki Yaşı Sileyim

Sağır bir sessizlikte kulak çınlaması zaman,
Yorgun aklımda anlamsız bir sevilme inadı;
Ruhum yaşlı bir şaman, dilinden düşmez duası!
Eksik olma hiçbir zaman ömrümden,
Olma ki şiirler yazayım ben.
Yaprağını dökmüş at kestanesi ne hisseder bilmem,

Tanrısal bir varoluşun kaçınılmaz cezasıydı sevmek!
Ne toplarsam toplayayım benzemiyordu hiçbir şey senden kalan hasrete!
Ufacık bir kalpte erguvanların çiçekler açmasını dilemek!
Aptallık dedikleri bu olsa gerek!

Sonra her kadının mutluluk doğurmasını umut etmek,