Dilsiz Kuşlar Ayini Şiiri - Yusuf Berkman

Zamanın çizgisel aktığı yalanını en çok sabahları,
O sıradan ve kurmalı rütbelerin başında anlar insan.
İşe gitmek, ekmek kesmek, birilerinin hatırını sormak...
Toplumun o kronik, o her gün yeniden kurulan raddesinden yorulur nefs.
Aramak, aradığını sanmak ve umut etmek,
Avuç içlerini kemiren bir karıncadır artık.
Oysa her can, zamanın saat kulelerini,
Takvim yapraklarını ve çürüyen etini teğet geçecek
Bir sonsuzluk arar o daracık göğsünde.

İşte tam bu raddede başlar Akdeniz’in o uzun, o kirli gölgesi,
Bir gömlek gibi giyer insan üstüne bu kronik dertleri.
Edip’in masaya bıraktığı o fazlalık bardağın içindeyiz şimdi,
Cemal’in hüzünlü ve kırmızı nehirleri akarken içimizden,
Biz durup ceketimizin ceplerinde eski mektupları yakarız.

Umut etmek, diyorum, bir alışkanlıktır nihayetinde,
Toplumun o sıradan ritüellerine adanmış bir kurban gibi.
Herkes bir yerlere yetişir, herkes bir kadranı kovalar,
Oysa nefs, o zamanın diş geçiremediği anın peşindedir;
Bir kere dokunulsa ölümsüz kılınacak o dilsiz tenin.

Ahmet Erhan’ın o hırpani akşamüstleri çökerken şehre,
Elimizde bir kadeh burukluk, gözlerimizde birikmiş hatıralar.
Yorulur insan ararken kendi kalbinin gizli sırlarını,
Sıradanlığın o devasa silindiri ezip geçerken sokakları,
Biz o dokunulmamış aşkı, göğe fırlatılan bir kuş gibi saklarız.

Ve dönüp dururken sevdalardan sonra,
Zamanın çizgisel aktığı yalanını en çok sabahları,
O sıradan ve kurmalı rütbelerin başında anlar insan.
İşe gitmek, ekmek kesmek, birilerinin hatırını sormak...
Toplumun o kronik, o her gün yeniden kurulan raddesinden yorulur nefs.

Aramaktan ve umut etmekten yorulur bir süre sonra insan,
Kronik bir davranıştır artık bu, toplumun sıradan ritüeli;
Oysa zamanın asla dokunamayacağı bir aşk yaşamak ister her nefs.