Yarım Kalmış Kitap Şiiri - Bahtiyar Cm

Solgun bir atlas gibi açılıyor ömrümüz.
Hangi sokağa sapsak bir ayrılık mecburiyeti.
Sanki bütün kuşlar bir acıyı taşımak için,
Kanat çırpıyor bu kentin gri göğünde.
Biz ki eylülün o yaralı çocuklarıydık.
Şimdi hangi rüzgârın kuytusunda unuttuk sesimizi?
Bir hançer gibi saplanıyor hafızamıza zaman.
Ne yana baksak bir hüzün coğrafyası.
Dostlar, diyorum.
Hani o dağlara sığmayan çocuklardık?
Hani nehirler bizimle akar,
Miting meydanlarında sesimiz gürlerdi?
Şimdi ceplerimizde kırık dökük anılar.
Ve tütün kokan parmaklarımızda bir suskunluk yasası.
Yorulmuşuzdur elbet.
Ayaklarımızda yolların tozu,
Alnımızda yılların çizdiği o eski coğrafya.
Hangi kapıyı çalsak bir gurbet hıçkırığı.
Hangi limana sığınsak bir fırtına provası.
Ama sen yine de sıkı tut o çocuksu umudu.
Çünkü yenilgi dediğin,
Zaferin ilk mısrasıdır aslında.
Şimdi bir eylül sessizliği sarsa da gövdemizi,
İçimizde patlamaya hazır o kadim, o mağrur volkan.
Yürüyeceğiz.
Başka yolu yok bu ömrü anlamlı kılmanın.
Kendi külümüzden yeniden doğarak yürüyeceğiz.
Çünkü biz,
Haksızlığın karşısında susmayı bilmeyen,
Ve aşkı bir halk gibi savunan o eski militanlarız.
Yine de,
Ah benim o sitemkâr yanım.
Yine de teslim bayrağını çekmek yakışmaz bize.
Çünkü biliriz.
Kış ne kadar uzun sürerse sürsün,
Karların altında yürür o gizli tohum.
Bir gün.
Mutlaka bir gün.
Yeniden yazılacak bu yarım kalmış kitap.
Biz ki her sürgünde yeniden kök salan,
Her yenilgide biraz daha çoğalan mültecileriyiz bu aşkın.
Varsın sussun şimdilik bütün sokaklar.
Bizim kalbimiz hâlâ o büyük koroyu bekleyen şef.
Dövüşenler var hâlâ bu karanlığın ortasında.
Ve sevmeyi bir eylem gibi büyütenler.
Selam olsun onlara.
Selam olsun ömrünü bir şiirin dizesine feda edenlere.