Yarım Kaldı Adın Şiiri - Şair Yazar Ali ...

Hayatımıza aldıklarımızı severiz,
Kalbimize yazıp kader diye biliriz.
Gitmesin diye dualar dizeriz,
Kırılırız, susarız… yine de “biz” deriz.

Uğruna yollar aşar, kendimizden geçeriz,
Bir el uzansın diye dünyayı küçültürüz.
Oysa bilmeyiz çoğu zaman,
En çok tuttuklarımız ilk bırakan olur, üzülürüz.

Ne çok savaş verdik içimizde sessiz,
Ne çok yenildik görünmeden, izsiz.
Bir “kal” demek vardı belki de tek çare,
Ama gurur susturdu, sevda kaldı çaresiz.

Elimi tutman için
Dünyanın öbür ucuna gelirdim ben,
Bir bakışına ömrümü sererdim,
Adını kalbime mühürlerdim derinden.

Ama ben sadece seviyordum,
Hesapsız, kitapsız, karşılıksız…
Bir umutla büyüttüğüm her şey,
Bir anda oldu paramparça, zamansız.

Şimdi soruyorum içimde yankı yapan o boşluğa,
“Çık gel” desem, döner misin bana?
Yoksa hatıralar gibi susup,
Bir daha uğramaz mısın bu yorgun kalbe asla?

Kırılmış bir kalbim var elimde,
Düşürsem bin parçaya bölünecek gibi.
Toplasam acır, bıraksam eksik,
Her haliyle sen kokar gibi.

Yarabandı mı ister bu yara,
Yoksa baştan sarılmayı mı diler?
Geçer mi zamanla dediğimiz şeyler,
Yoksa insan en çok sevdiği yerde mi tükenir?

Bir yanım hâlâ seni çağırır gecelerde,
Bir yanım sus der, bitir bu hikâyede.
Ama kalp dediğin söz dinlemez bazen,
En çok gidenin izinde kaybolur nedense.

Sevmek dediler, güzeldir dediler,
Kimse anlatmadı içindeki yangını.
Bir insan bir insanı böyle sever mi dedim,
Cevabım oldun… hem de en acı haliyle, yarım kaldı adın.

Şimdi anladım,
Herkes kalamaz bu kalpte, herkes taşıyamaz yükünü.
Bazıları gelir, öğretir gitmeyi,
Bazıları yakar, bırakır küllerini.

Ve ben hâlâ buradayım,
Kırık ama ayakta, suskun ama dolu.
Eğer bir gün “gel” dersen yeniden,
Bil ki bu kalp yine seçer aynı yolu…