Yarım Kalan sevinçler Şiiri - Ali Saye

Bayram gelince herkes çocuk olur derler…
Oysa bazı insanlar,
Bayram gelince biraz daha büyür.
Çünkü yokluğu öğrenir insan,
En çok bayram sabahlarında.

Kapılar açılır birer birer,
Şeker tabakları dizilir masalara,
Çaydanlıktan yükselen buğu
Eskisi gibi sarar evi belki…
Ama bir ses eksiktir artık.
Bir “Hoş geldin evladım…”
Bir “Hadi sofraya…”
Bir tebessüm eksiktir.

Anne yoksa bayramın yarısı susar.
Baba yoksa evin direği sessizleşir.
Ve insan anlar;
Bayram sadece yeni kıyafet değilmiş,
Sıcacık bir aileymiş aslında.

Eskiden sabah ezanıyla uyanırdı evler…
Annem mutfakta telaşla börek açardı,
Babam en güzel gömleğini giyerdi sessizce.
Biz çocuklukla karışık heyecan taşırdık içimizde.
Bir kolonya kokusu vardı mesela,
Hâlâ bazı bayramlarda burnumu sızlatan…

Şimdi büyüdük.
Ama içimizdeki eksiklik de büyüdü.

Bir mezarlık yolu öğrendik sonra,
Bayram namazından önce uğranılan.
Elimizde çiçekler,
Dilimde yarım kalmış dualar…
Toprağın başında durup
Sessizce konuşmayı öğrendik.

“Keşke bir kez daha görsem seni…”
Demeyi öğrendik içimizden.

Ne garip değil mi?
Eskiden el öpmeye giderdik,
Şimdi mezar taşını okşuyoruz.
Eskiden harçlık beklerdik sevinçle,
Şimdi bir hatıranın peşinden ağlıyoruz usulca.

Bayram dediğin biraz da özlemdir aslında.
Gelmeyecek birini beklemek,
Telefonu hiç çalmayacak bir sesi özlemek…
Kalabalığın içinde eksik hissetmek kendini.

Anne…
Sen gidince anladım;
Bir evin ışığı ampulle yanmıyormuş.
Senin sesinmiş meğer
Bütün odaları aydınlatan.

Baba…
Sen gidince öğrendim;
İnsan sırtını sadece duvara değil,
Bir babanın varlığına yaslarmış.

Şimdi herkes “İyi bayramlar” diyor birbirine.
Ben ise içimden sadece şunu geçiriyorum:
“Keşke sevdiklerim yanımda olsaydı…”

Çünkü bazı bayramlar takvimde güzel durur,
Ama insanın içinde eksik başlar.

Bir annenin duası eksikse sofrada,
Bir babanın sesi duyulmuyorsa evde,
Bir kardeş gurbetteyse,
Bir sevdiğin toprağın altındaysa…
İnsan ne kadar gülerse gülsün,
Bir yanı hep sessiz kalır.

Yine de bayram gelir…
Çocuklar gülsün diye,
Kırgınlar barışsın diye,
Dualar göğe biraz daha yakın olsun diye gelir.

Ve belki de bayramın en gerçek anlamı budur:
Yanımızda olmayanları unutmadan,
Yanımızdakilerin kıymetini bilmektir.

Çünkü hayat bir gün herkesi ayırır.
Ama sevgi dediğin şey,
Toprağa rağmen yaşamaya devam eder.

Bu bayram da
Göğe bakıp dua eden herkesin,
Kalbinde aynı sızı vardır belki:

“Bir kere daha sarılabilseydim…”