Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Güzel insanlar gidiyor sessizce,
Ardında bırakıp sıcak bir nefesi.
Yolların kenarında solar gibi çiçekler,
Gidişleri bir hüzün, bir veda perdesi.

Ayak izleri silinir yavaş yavaş,

Bak, bu satırları okuyorsan eğer; artık nefesim sesine karışmıyor, gölgem gölgeni takip etmiyor demektir. Ama sakın bittiğini sanma. İnsan sadece toprağa girince ölmez, asıl unutulunca gider. Ben ise sende öyle bir iz bıraktım ki, unutsan bile damarlarında akan o ince sızıda yine beni bulacaksın.

Biliyorsun, ben seni sadece sevmedim; ben seni bir ömürlük yemin gibi, ruhumun tek sığınağı gibi taşıdım içimde. Şimdi vasiyetimdir sana: Eğer bir gün gözlerime perde inerse, onları benimle karanlığa gömme. Alsınlar benden, sana versinler. Senin o güzel yüzüne bir yabancı gibi değil, kendi penceremden bakmanı istiyorum. Gözlerimi takınca göreceksin; her baktığın aynada sadece kendini, her baktığın boşlukta sadece bizim hayalimizi nasıl sakladığımı... O zaman anlayacaksın, bunca yıl benim dünyam neden sadece senin etrafında dönmüş.

Ellerimi de yanıma koymasınlar. Onlar zaten senden başkasına dokunmayı haram bilmişti. Bıraksınlar sende kalsın; hani bazen yalnız hissedersin ya, hani bazen kimse tutmaz ya elinden; işte o an sanki hala oradaymışım gibi hisset sıcaklığımı. Ruhumun mühürüdür o eller, seni hiçbir fırtınada yarı yolda bırakmaz.

YÜREĞİMİZDESİN BABA

Yine gece yarısı, sensizliğin sessiz çığlığı,
Saatler vuruyor, yokluğun acımasız ritmini baba.
Bizi bırakıp gitmen, kaçıncı gece, kaçıncı gün oldu?
Yüreğimize düşen ateş, tarifi olmayan bir yangın baba.

Seninle yürüdüm, dikenli yollarda, kan revan içinde,
Sen soktun beni, çekilmez dertlerin alemine.
Günahım da vebalim de senin omuzlarında,
Allah'ından bulasın, tez zamanda.

Seni sevmekten başka neydi günahım benim?

Hangi sebep seni bu kadar acımasız kıldı?
Hangi vicdan, sevdiğini böyle yalnız bıraktı?
Hangi sevgili, ardında kanlı gözyaşları bıraktı?
Hangi seven, bu acıyı benim kadar yaşadı?

Hangi geceydi, ansızın ayaz vurdu yüzüme?

Yine bir akşam çöktü sineme kara duman,
Sahte yüzler, riyakar sözler sardı her bir yan.
Dost bildiğim sırtımdan vurdu bu yalan dünyada,
Menfaat değirmeni döner durur, derman yok bu yaraya.

Ah hayatın sillesi, ne de ağır vurdun bana,

Geceler uzun, cebimde delik var,
Kiralar sanki bir felek olmuş, yakar.
Eskiden ekmek aslanın ağzındaydı derler,
Şimdi aslan bile aç, ağzı kalmamış meğer.
Dolar olmuş yüz, Euro olmuş bin hayret,
Bu gidişle halimiz yaman, vah bize medet.

Sen hep benim babam ol, ilk nefesimden beri,
Varlığınla huzur bulur, seninle güler bu canım, eri.
Canım babam, evimizin direği, şefkatli yüreğinle hep,
Geceni gündüze katıp, "Of" demeden koşturan erdeminle

Senin sevgin bir umman, sonsuz ve derin akar,

Bugün bayram baba, yüzler gülüyor hep,
Herkes giyinmiş en güzel elbiselerini.
Yüzlerde gülücükler, sofralar donanmış ne ise,
Ama benim içim buruk, gözümde hasret var bil ki.
Kalbimde ise, derin bir sızı taşırım.

Ansızın çıkar karşına, beklediğin o an,
Kader derler adına, anlamazsın ne olduğunu, inan.
Aptallaşırsın o an, kalp atışların hızlanır,
Ağlamak istersin, ama ne fayda, ne çare, kanar.

Yaptığın hataların, yanlışların bedeli bu,