Bakmayın öyle yüzümün kireç tutmuş duvarlarına,
Benim sevdam, bir faili meçhul gibi saklıdır bağrımda.
Öyle herkesin bildiği,
Köşe başlarında satılan boncuklu sevdalardan değil bu...
Bu; bir gece yarısı baskınında çalınan gençliğim,
Bu; mahpus damında kuruyan bir karanfil,
Durmayın karşımda, çekilin yolumdan hemen,
Yıkılır bu şehir, öfkemle sarsılır bil sen.
Volkanım coşkun, patlamaya hazır bekler,
Dağılır etrafa, külüm ve dumanım yükselir.
Korkak sürüsü, titreyin sesimden derhal,
Sofrada üç boş sandalye
Her biri bir evlâdımın yeri
Çatallar, kaşıklar sessiz
Tabaklar soğuk, yemekler yetim
Duvardaki fotoğraflara bakıyorum
Bakın bu adamın yüzüne, okuyun satır satır,
O çizgiler rastgele değil, bir ömürlük hatırdır.
Alnında terden bir nehir, gözlerinde bin keder,
Bu adam sessizliğiyle dünyaya meydan okur, hükmeder.
Bu adam benim babam; dili sükût, kalbi kor,
Takvimlerden sessizce bir yaprak daha düştü...
Bu kez bir kutlama değil, sanki ağır bir infazın son ilanı gibi.
Sokak lambaları bile ışığını benden kaçırıyor bu gece,
Karanlığıma bir damla aydınlığı, bir küçük teselliyi çok gördüler.
Oysa ben bu kentin adresi unutulmuş en arka sokağında,
Cebimde yalnız ellerim, yüreğimde bin yıllık bir sürgün acısıyla yine kendime rastladım.
Şimdi hangi uzak şehrin, hangi yabancı kalabalığında harcıyorsun o gülüşlerini?
Hangi rüzgarın uğultusu örtüyor içindeki o dindiremediğin feryadı?
Ben, avucumda sana dair biriktirdiğim onca kırgınlıkla,
Senin yıktığın bu enkazın tam ortasında, hayalini tütünüme katıp içiyorum.
Bana öyle süslü veda cümleleri, yalandan ayrılık nakaratları anlatma.
Affet beni anne, yine elim boş geldim kapına,
Sana anlatacak bayramlık hikayelerim,
Yüzünü güldürecek tek bir beyaz günüm olmadı benim.
Çocukken her gece karanlıklar içinde yıldızları toplardım,
Ama her bulduğum yıldız ya söndü ya da avcumdan kaydı;
Onlar kayarken benim çocuk yanımı da beraberinde götürdüler anne.
Bakkalın önünde paylaştığımız o şekerler,
Bir sana, bir bana dediğimiz masum günler.
Kardeş payı bölüştüğümüz o anlar nerede?
Nerede o eski, saf, gönül dostları, söyle nerede?
Kendi halimde, kimseye karışmadan yaşardım,
Gökyüzünün rengi bile emanet duruyor insanın üstünde, sanki bir yağmur yağsa boyası akacak da altından simsiyah bir yalnızlık çıkacakmış gibi.
Hangi sokağa sapsam, ayak seslerim yabancı bir dil konuşuyor bu soğuk kaldırımlarla.
Cebimde buruşmuş bir adres, yüreğimde darmadağın bir memleket havası taşıyorum.
Sırtımı dayadığım şu devasa beton duvarlar, anamın tandır kokulu o sıcak kucağı gibi ısıtmıyor beni.
Üşüyorum usta; mevsimin ayazından değil, ruhumun kimsesizliğinden üşüyorum.
Çakallar meydanı boş buldu, kendini bir şey sandı,
Kurtlar sahaya inene dek, bu kibir ne zamana dek uzandı?
Havlayan itler, uluyan kurtlar, hepsi birer gölgeydi,
Asıl güç, asıl kudret, asıl ihtişam, şimdi çıktı ortaya belli.
Çakallar, kurnazlıklarıyla, sinsilikleriyle dolaştılar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!