Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Yıllar geçmişti gurbet ellerde. Memleket hasreti, anne özlemiyle yoğrulmuştu yüreği. Her gece, annesinin sıcak gülüşünü hayal eder, kavuşacakları günü iple çekerdi. "Az kaldı anne," diye fısıldardı yıldızlara, "az kaldı, geliyorum."

Günler, haftalar, aylar geçti. Sonunda, o beklenen gün geldi. Annesine kavuşacaktı. Yılların hasreti dinecekti. Otobüsün camından memleketini seyrederken, gözleri doluyordu. "Anne," diye mırıldandı, "geliyorum anne."

Otobüs, memleketinin girişinde durdu. Emin, koşar adımlarla evine doğru koştu. Kapıyı çaldı, annesinin sesini duymayı bekledi. Ama kapıyı açan olmadı.

Benim dünyam öyle süslü sofralara, yalan gülüşlere alışık değildi.
Bir yanım kavgaydı benim, bir yanım hep yalnızlık...
Hayatı bir oyun sanırdım, sırası gelince bitip gidecek bir masal.
Ama sen... Sen bir girdin ki hayatıma,
Sanki kırk yıllık dost gibi, sanki doğduğumdan beri yanımdasın.
Ben öyle kolay kolay "mutluyum" demezdim kimseye,

Ey Nebi, ey Resul, sensin gönlümün sultanı,
Aşkınla yandı kalbim, ey şefkat ummanı.
Senin nurunla aydınlandı, bu karanlık dünya,
Sensiz geçen her an, sanki bir zindan bana.

Senin sünnetinle yaşar, senin yolunda yürürüm,

Bu gece kendime kızıp dururum,
Aynada o kırık yüzü yumruklarım.
Ne diye verdim ben bu yüreği?
Ne diye serdim yollarına kendimi?
Sahi, neden sevdim seni bu kadar?
Bile bile yanmak mıydı aşkın bedeli?

Müsaadenizle Hakim Bey...

Bugün karşınıza bir suçlu olarak değil, kendi enkazının altından seslenen yaralı bir ruhun vasiyeti olarak çıkıyorum. Kayıtlara faili meçhul diye geçmesin bu dava, çünkü failimde belli, maktulümde...

Bugün burada bir kaili yada bir hırsızı değil; celladının gözlerindeki cennete aldanıp, o yağlı ilmiği boynuna kendi elleriyle dolayan bir sevda kurbanını yargılayacaksınız. Benim cürümüm; fani bir nefesi Allah’ın gökyüzünden daha kutsal sayıp, mühürlenmiş kaderimi bir kulun avuçlarına korkusuzca bırakmaktı.

Bana aşk nedir dediler? Aşkı anlat dediler

Aşk, bir rüzgar gibi eser yürekte ansızın,
Bazen fırtına koparır, yıkar tüm benliğimi.
Aşk, bir mucizeymiş, dönüştüren her anı,
Bir bakış, bir söz, bambaşka yapar her halimi.

Bir fırtınaydı bizimkisi sevgilim,
Hani şu her babayiğidin harcı olmayan...
Hani şu kitapların yazmadığı, sokakların şahit olduğu cinsten...
Deli gibiydik, zincirini koparmış amansız rüzgarlar gibi.

Biz yan yana gelince, dünya küçülürdü gözümüzde.

Gecenin en koyu yerinde, kalemim bitmek bilmeyen bir hasretin üzerine eğiliyor.
Taş duvarlı o eski odada, lambanın cılız ışığı altında yalnızlığımla baş başa kaldım.
Hatıraları biriktiren değil, hatıralarla nefes alan o adam olarak; yine senin yokluğunun gölgesinde, sessizliğin en yüksek perdesinden haykırıyorum.

Ay, o gece gökyüzünde bir kandil gibi değil, senin yüzünün bir yansıması gibi asılıydı.

Gece, penceremin ardında simsiyah bir derya gibi büyürken, odamın tenhalığında yine senin o efsunlu hayalinle baş başa kaldım.
İçimde bentlerini yıkan kadim bir efkâr, göğüs kafesimi zorlayan deli bir nehir var şimdi.
Pusulamı hangi yöne çevirsem, adımlarım hep senin o karanlığı Zülfikar gibi yaran asil çehrene çıkıyor.
İnsan bir kez hakiki bir aşka ram oldu mu, dünyaya gözlerini kapatırmış; ben de seni gördüğüm o ilk saniyeden beri senden gayrı her şeye kör, her heceye lal oldum.
Biz seninle, fırtınaların hırpaladığı iki ayrı uçurumken birleşen o tek ruhuz; toprağın bağrına sızan ortak sızımız, kaderin bizi düğümlediği o gizli bağdır.
Hatırlar mısın o nehir boyunu, söğütlerin rüzgârla seviştiği o mukaddes saati?

BABA ANNEME YOLDAŞ OL
Baba, bakışlarını kaçırma benden...
Artık ne sesim yetişir sana, ne de soluğum.
Ben o neşeli bayram sabahlarının hiç gelmeyeceği, kapısı erkenden kilitlenmiş o viraneyim şimdi.
Seni yarı yolda bırakan o sahte gölgeler gibi değil; ben ciğerimde bin bir ukdeyle, mecburen gidiyorum.