Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

"Bitti" dedin ya hani...
Sanki dünya durdu, gökyüzü üstüme yıkıldı o an.
Bir kelimeye kaç idam sığdırdın, kaç cellat kiraladın?
Ben senin dudaklarından dökülecek tek bir umudu beklerken,
Sen bütün ışıkları söndürüp, beni bu karanlıkta kimsesiz bıraktın.
Acı çekiyorum diyorsam, sanma ki bu sadece bir sitem;

Bak arkadaş...
Bizimkisi bir hikaye değil, bir mecburiyet destanıdır.
Hangi kitapta yazar, insanın ekmeği için ruhundan vazgeçmesi?
Biz keyfimizden mi düştük bu yollara sanıyorsun?
Sanki biz istemezdik;
Kendi toprağımızda, kendi ağacımızın gölgesinde yaşlanmayı...

Seni öyle bir sevdim ki...
Hani o Nurhak dağlarında atılan ilk mermi gibi,
Hani o Kızıldere’de kuşatılmış ama teslim olmamış bir onur gibi!
Benim aşkım, lüks otellerin sahte ışıklarında değil;
Seninle soluduğumuz o barut kokulu sokakların tam ortasında,
Grev çadırlarındaki o onurlu direnişin ateşinde,

Bakmayın öyle yüzümün kireç tutmuş duvarlarına,
Benim sevdam, bir faili meçhul gibi saklıdır bağrımda.
Öyle herkesin bildiği,
Köşe başlarında satılan boncuklu sevdalardan değil bu...
Bu; bir gece yarısı baskınında çalınan gençliğim,
Bu; mahpus damında kuruyan bir karanfil,

Durmayın karşımda, çekilin yolumdan hemen,
Yıkılır bu şehir, öfkemle sarsılır bil sen.
Volkanım coşkun, patlamaya hazır bekler,
Dağılır etrafa, külüm ve dumanım yükselir.

Korkak sürüsü, titreyin sesimden derhal,

Sofrada üç boş sandalye
Her biri bir evlâdımın yeri
Çatallar, kaşıklar sessiz
Tabaklar soğuk, yemekler yetim

Duvardaki fotoğraflara bakıyorum

Bakın bu adamın yüzüne, okuyun satır satır,
O çizgiler rastgele değil, bir ömürlük hatırdır.
Alnında terden bir nehir, gözlerinde bin keder,
Bu adam sessizliğiyle dünyaya meydan okur, hükmeder.

Bu adam benim babam; dili sükût, kalbi kor,

Takvimlerden sessizce bir yaprak daha düştü...
Bu kez bir kutlama değil, sanki ağır bir infazın son ilanı gibi.
Sokak lambaları bile ışığını benden kaçırıyor bu gece,
Karanlığıma bir damla aydınlığı, bir küçük teselliyi çok gördüler.
Oysa ben bu kentin adresi unutulmuş en arka sokağında,
Cebimde yalnız ellerim, yüreğimde bin yıllık bir sürgün acısıyla yine kendime rastladım.

Bugün benim efkarım var, hem de öyle böyle değil,
Sanki gökyüzünü indirmişler omuzlarıma, belim bükülmüş,
Sanki bütün caddelerin lambaları benim için sönmüş,
Ayazı vurduğu vakit gecenin, yüreğime çakılmış bir bıçak,
Bugün benim efkarım var, dünya tersine dönmüş.

Şimdi hangi uzak şehrin, hangi yabancı kalabalığında harcıyorsun o gülüşlerini?
Hangi rüzgarın uğultusu örtüyor içindeki o dindiremediğin feryadı?
Ben, avucumda sana dair biriktirdiğim onca kırgınlıkla,
Senin yıktığın bu enkazın tam ortasında, hayalini tütünüme katıp içiyorum.

Bana öyle süslü veda cümleleri, yalandan ayrılık nakaratları anlatma.