Veysel Sari Şiirleri - Şair Veysel Sari

Güzel insanlar gidiyor sessizce,
Ardında bırakıp sıcak bir nefesi.
Yolların kenarında solar gibi çiçekler,
Gidişleri bir hüzün, bir veda perdesi.

Ayak izleri silinir yavaş yavaş,

Bak hele!
Eğer bu harfler gelip çarpıyorsa gözlerine;
Demek ki çekilmişim aradan,
Demek ki sesim uçurum, gölgem sahipsiz kalmış.
Ama öyle boyun büküp "gitti" deme bana,
Ben toprak altına girmeyi, unutulmak sananlardan değilim.

Sükûnetim yanıltmasın seni yolcu
Gözlerimdeki bu sakinlik fırtına öncesidir
Ben bu hayatın tozlu raflarından
Kendi adımı ellerimle kazıyarak geldim
Sırtımı yasladığım dağlar yıkıldı da
Ben yine de rüzgâra eyvallah etmedim.

Omuzlar üzerinde yükseldi koca çınarım,
Gök yarıldı sanki, ben altında kaldım.
Adımları ağır, yolları daraltan bu sessizlik,
Seni benden koparan o kara haberle yandım.

"Durun!" desem, zamanın eli kolu bağlı,

Bana bak dostum, öyle kağıt kesiği sanma bu sızıyı,
Kendi elimizle yazdık biz bu kapkara yazıyı!
Gönül dedik, bağrımızı açtık, bir de baktık ki ne görelim?
Herkes kendi heybesini doldurmuş, biz kime ne verelim?
Vay anam vay!
Adaletiniz batsın sizin,

Bakma bana öyle hesap sorar gibi, ey gözlerine yandığım!
Zaten darmadağın bu ömür, zaten yaralıdır her yanım.
Ben hangi zemherinin ayazından sıyrılıp geldim de;
Geldin, bir çift siyah yangına mahkûm ettin beni, ey sol yanım!
Şu alnımdaki her çizgide binlerce hatıranın izi var,
Her biri bir uçurum derinliği, her biri bir yangın yeri kadar dar...

Senin gözlerin; hani her baktığımda içimdeki o eski, tozlu kütüphanenin kapılarını aralayan, sayfaları henüz çevrilmemiş bir kitap gibi gizemli; bir yanı hırçın bir akarsu, diğer yanı sükuneti nakış gibi işlenmiş bozkır gecesi...
Ne kadar uzak kalsam da, o bakışların bir pusula misali beni hep aynı menzile, senin o sarsılmaz duruşuna döndürüyor. Gözlerin diyorum yar; bir şehrin bütün ışıkları bir anda söndüğünde, yolumu bulmamı sağlayan o tek, o en parlak yıldız kadar mahrem ve öyle derinden; hem bir veda kadar hüzünlü, hem de yeniden başlamak kadar cesur.

Ve gülüşün… Ah o gülüşün!
Hani dar zamanlarımın geniş kapısı, hani bütün sürgünlerimin bittiği, yorgunluğumun omuzlarımdan bir hırka gibi düştüğü yer…
Bir gülüyorsun ya, sanırsın bir ömrün bütün kışları bir anda sona eriyor, sanırsın ağır kilitlerin ardından taptaze bir bahar meltemi içeri süzülüyor.

YÜREĞİMİZDESİN BABA

Yine gece yarısı, sensizliğin sessiz çığlığı,
Saatler vuruyor, yokluğun acımasız ritmini baba.
Bizi bırakıp gitmen, kaçıncı gece, kaçıncı gün oldu?
Yüreğimize düşen ateş, tarifi olmayan bir yangın baba.

Seninle yürüdüm, dikenli yollarda, kan revan içinde,
Sen soktun beni, çekilmez dertlerin alemine.
Günahım da vebalim de senin omuzlarında,
Allah'ından bulasın, tez zamanda.

Seni sevmekten başka neydi günahım benim?

Bir gece yarısı, kağıdı kalemi vurdum masaya,
Şu gurbetin defterini düreyim diyorum, olmuyor...
Hangi sokağa sapsam ucu sana çıkıyor,
Hangi aynaya baksam yüzümde memleketin yorgun haritası.
Burnumun direği sızlıyor yine;
Anamın taze pişmiş ekmek kokusu düşüyor aklıma,