Ve Her Nefes Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Herkesle başa çıktım,
Zamanla, yoklukla, suskunlukla…
Gecenin omzuma çöken ağırlığını
Dişlerimi sıkarak taşıdım.
Kırıldım, ama dağılmadım.

Savaşlar verdim içimde,
Kazandım sandıklarımı bile kaybettim bazen.
Ama ne gariptir,
Yenildiğim tek cephe
Kılıçsızdı.

Merhametti adını koyamadığım.

Beni en çok yaralayan
Başkalarının yaraları oldu.
Kendi kanımı silmeyi öğrendim,
Ama başkasının kanına bakmaya
Dayanamadım.

Susmayı bildim,
Ama susturmayı öğrenemedim.
Gitmeyi öğrendim,
Ama kovmayı hiç…

Herkes “kendini koru” dedi bana,
Ben başkalarını siper ettim kendime.
Çünkü içimde bir ses vardı,
“Onlar da kırık” diyen,
“Onlar da eksik” diyen.

Merhamet,
Bir zaaf sandılar.
Oysa o,
İçimdeki son insan parçasıydı.

Beni yıkanlar oldu,
Ama ben yine de
Yıkmayı seçmedim.
Çünkü bazı kayıplar
Kazançtan daha ağırdır.

Ve evet,
Kaybettim o savaşı.
Ama kaybederken
Kendimden vazgeçmedim.

Belki bu yüzden
Yorgunum…
Ama hâlâ insanım.