Ey Evlat, Kendine Gel!
Seni bir damla suyken eyledi insan,
Dokuz ay karnında taşıdı anan,
Seni büyütmekti kalbinde yanan,
Şimdi kafa tutup ulu orta esme,
Ana babana "öf" deyip ses kesme!
Ey güzellerden güzel,
Nurun cihanı bezer.
Seni anan kalplerde,
Hüznün bulutu gider!
Cemalin dolunaydır,
Bu dünya bir handır, biz ise yolcu,
Konup da göçecek serçeler gibi.
Aldatır insanı sağcı ve solcu,
Erir gider ömür, geceler gibi.
Ey yolcu uyan bak, dünya bir handır,
Sana emanet olan bu tatlı candır.
Gaflet uykusundan sıyrıl da uyan,
Hakka teslim olsun sinede iman.
Nefsin hevesiyle çıkma bu yola,
Gazze’nin üstüne bombalar yağar,
Analar koynunda şehitler doğar.
Bu vahşi zulümle feryatlar göğe ağar,
Filistin topraklarında kan ağlar canlar.
Kör oldu dünyanın asil gözleri,
Yaratan her kulu eyledi güzel,
Vücut bir emanet, fıtrattır özel,
Modaya uyarak soldu bu gazel,
Özünü unuttu fâni insanoğlu..
Avrupa peşinde koşar adım var,
Yaşın otuz altı oldu bak hele,
Ömür rüzgar gibi savrulur yele.
Nasihat kâr etmez, düşmüşsün dile,
Bu gaflet uykusu ne zaman biter?
Ne namaz kılarsın, ne oruç tutarsın,
Yaşın otuz altı oldu bak hele,
Ömür rüzgar gibi savrulur yele.
Nasihat kâr etmez, düşmüşsün dile,
Bu gaflet uykusu ne zaman biter?
Yola çıktık gece gündüz durmadan,
Kitap yazdık haktan yüz çevirmeden.
Ömür bitip son nefes gelmeden,
Gaye kulun kurtulması her daim.
Mürekkebim dertli yürek kanıdır,
Geçti her anım günahla, ömrü feda eyledim,
Nefse uyan şu kalbimi, gör ne heba eyledim.
Fani cihan mülküne hep, kandı cahil gönlüm,
Huzuruna geldim işte, yaşla dolar gözlerim.
Gençlik gitti yel gibi bak, saçlarıma düştü ak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!