Ey Evlat Kendine Gel Şiiri - Uğur Şemen

Ey Evlat, Kendine Gel!
Seni bir damla suyken eyledi insan,
Dokuz ay karnında taşıdı anan,
Seni büyütmekti kalbinde yanan,
Şimdi kafa tutup ulu orta esme,
Ana babana "öf" deyip ses kesme!

Altını temizledi, uykuyu böldü,
Sen bir kez ağladın, o bin kez öldü,
Büyüdün de gücün onlara mı yetti?
Karşılarında durup sesini germe,
O şanlı çınara acı dert verme!

Babanın alnında her çizgi emektir,
Sana ekmek için ömür vermektir,
Onları hor görmek, Hakka isyandır,
Nankörlük edip de sırtını dönme,
Cennet kapındayken ateşte sönme!

Rabb'in kelamıdır, İsra suresi,
Budur İslamiyet, budur töresi,
Onlar incinirse sızlar sinesi,
Sert bakıp da sakın kaşını eğme,
Hizmet kapısını elinle yıkma!

Hizmet et, rızayı dünyada ara,
Ahrette açılır yoksa büyük yara,
Asi olan evlat düşer her an dara,
Gönül gözün aç da gafilce yatma,
Ana babanı faniye satma!

Uğur der evlada nasihat benden,
Ruhun ayrılacak bir gün bu tenden,
Hesap sorulacak o gün her şeyden,
Vebali büyüktür, haddini aşma,
Hakka itaat et, yolundan şaşma!