Uçuruma doğru koşar adım gitme,
Kendi canını sen hüsran eyleme.
Sana bir ikazdır bu sözüm, dinle;
Dur hele bir düşün, nereye gidiyorsun?
Gözümden akıttım hasret yaşını,
Aşkın potasında eğdim başını,
Arar bu garip kul dert yoldaşını,
Düştü arzum Medine’ye, nurlu ravzaya,
Selam olsun o şahane, ulu sevdaya.
Ey enbiyalar serveri ulu sultan,
Nurunla aydınlandı bu yüce cihan,
Adına kurban olsun mülk ile bu can,
İki cihan güneşi, candan merhaba,
Ehlen ve sehlen yâ Resul merhaba.
Ekmek nimetlerin asil başıdır,
Fakir fukaranın temel aşıdır.
Alın teri ile pişer fırında,
Kutlu bir emek var onun sırrında.
Çiftçinin emeği gizlidir özde,
Halife kıldı bizi Rahman,
Yeryüzüne geldi insan.
Yükü ağır, koca bir can,
Gaflet ile düşer insan.
Eşrefil verasın sen ya Muhammed,
Kâinat nurunla buldu hep hayat.
İlk yaratılan nur senin nurundur,
Mülkün her zerresi o nurlu turdur.
Âdem’in balçığı henüz sudadır,
Gece gündüz desem de hakkın kelamını,
Görmüyor gözleri ömrün biteceğini.
Nefsin eline vermişler tüm yaşamını,
Evlat dinlemez oldu hakkın sesini.
Ey Evlat, Kendine Gel!
Seni bir damla suyken eyledi insan,
Dokuz ay karnında taşıdı anan,
Seni büyütmekti kalbinde yanan,
Şimdi kafa tutup ulu orta esme,
Ana babana "öf" deyip ses kesme!
Ey güzellerden güzel,
Nurun cihanı bezer.
Seni anan kalplerde,
Hüznün bulutu gider!
Cemalin dolunaydır,
Bu dünya bir handır, biz ise yolcu,
Konup da göçecek serçeler gibi.
Aldatır insanı sağcı ve solcu,
Erir gider ömür, geceler gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!