Çocukluk Şiiri - Uğur Şemen

Şimdi uzaklarda kaldı o günler,
Gözümde tütüyor çocukluk çağım.
Gönlümü inletir eski hüzünler,
Hâlâ tüter durur sevgi ocağım.

Çamurdan ev yapar mutlu olurduk,
Bir tahta at ile dünya turlardık.
Gönülden eğlenir, huzur bulurduk,
Her akşam evlere neşeyle dönerdik.

Güneş batar iken annem seslenir,
"Hadi gel eve" der, gönül nazlanır.
Ekmek arasıyla karın beslenir,
O tatlı anılar şimdi özlenir.

Düşerdik, dizimiz kanardı bazen,
Yürekte ne kaygı, ne sızı vardı.
Ağlayıp gülerdik, geçerdik hemen,
O saf dünyamızda bir huzur vardı.

Misketler dizilir, oyun başlardı,
Saatler su gibi akar olurdu.
Sokaklar çocukla taşar coşardı,
Gönüller her daim huzur bulurdu.

Büyümek ne büyük dertmiş meğerse,
Zaman su misali akıp da gitmiş.
Bu yalan dünyada ömür biterse,
Anlarsın ki her şey mazide bitmiş.

Çocukluk, ömrümün en tatlı yazı,
İçimde sönmeyen hasretin közü.
Hâlâ kulaktadır dostların avazı,
Silinmez kalbimizden o günün izi.