Töre Hanım Şiirleri - Şair Töre Hanım

Ahım Elinde Tespih Olsun
​Sana olan kırgınlığım ne bir mevsime sığar, ne de rüzgârın önüne katıp götüreceği bir toz bulutudur. İçimde biriktirdiğim her "keşke", her düğüm ve her sessiz hıçkırık, artık senin boynuna dolanan o görünmez zincirin birer parçasıdır. Madem gidişinle arkanda bir enkaz bıraktın, o enkazın tozundan sana bir tespih dizdim; her imamesinde sızım, her tanesinde ahım saklıdır.
​
​Gecenin en koyulaştığı yerde, uykularının bölündüğü o tekinsiz saatlerde parmakların boşluğa uzandığında, avucuna bıraktığım bu yükü hissedeceksin. Bu öyle bir tespihtir ki; ne kehribardır ne de gümüş; o, gözyaşımın tuzuyla sertleşmiş, hayal kırıklıklarımın ateşiyle pişmiş bir keder senfonisidir.
​İlk Otuz Üç: Sana verdiğim, kıymetini bilmediğin o tertemiz emeklerimdir. Her çekişinde, harcadığım gençliğimin gürültüsünü duyacaksın.
​İkinci Otuz Üç: Kurduğun yalanların, yıktığın köprülerin ve yarım bıraktığın cümlelerin ağırlığıdır.

​Ax pişti te yar...
Senden sonra bu şehir, dilsiz bir mezarlık şimdi.
Ez ım, dilteng ım, bêkes ım di vî bajarî da,
Yürüdüğüm sokaklar yabancı, bastığım toprak emanet.
Hangi kapıyı çalsam, yankısı yine benim yalnızlığım,
Hangi yöne baksam, rüzgâr senin kokunu getirir uzaktan.

​Gitmek, basit bir mesafe çizgisi değil bilirim.
Ben toprağın altına saklanmaktan,
Işığın ansızın sönmesinden,
Sessizliğin o buzdan ellerinden korkmuyorum.
Korkmuyorum ölmekten aslında,

Benim Adım Töre
​Ben ne fırtınalar gördüm, ne kışlar atlattım,
Kendi küllerimden doğup, acıyı balla tattım.
Eğmedim başımı kimseye, namerde el açmadım,
Kendi yolumu kendim çizdim, kendimi kendim yarattım.
​Töre koymuşlar adımı, ismimde saklıdır hükmüm,

​Beton ve Pas
​Dişlerimin arasında ezilen bir hırs var,
Paslı bir çivinin tahtayı zorlaması gibi,
Zamanı delip geçmek istiyorum.
Sizin o steril dünyalarınız,
Boyalı kapılarınız ve sahte nezaketleriniz,

​Ne yana dönsem aynı kör kuyu,
Hangi kapıyı kilitlesem anahtarı sende kalmış.
Seni içimden söküp atmak için
Kendi göğüs kafesimi bin kez kırmışlığım var.
Ama olmuyor işte…

​Dünya sahnesinde roller biterken,
Herkes kendi yolunu çizip giderken,
Sırtıma yüklenen yükler yeterken,
Ben hesabımı mahşere bıraktım hafız.
​ O gün ki, mizan kurulur ortaya,

​Yabancı vursa geçerdi elbet, bir iz kalırdı sızlardı,
Düşman yapsa gülüp geçerdim, namertti derdim biterdi.
Ama vuran sendin ya hani... Ellerin tanıdıktı,
Gözlerin o eski cennet, sözlerin ruhuma hançerdi.
​Ben seni bahar sayıp her gün dallarına çiçek açarken,

Bir deli çıktı karşıma, gözlerinde binbir hare,
Kendi kendine tutuşmuş, yanıyor göre göre.
Sormamış ki kalbine, "Bu sevdanın sonu ne?"
Hele delinin zoruna bak, aşık olmuş gölgesine.
​Hele Delinin Zoruna Bak
​Karşılıksız bir sevda ki, ne rüzgarı var ne sesi,

Uzun uzadıya ​Bakmışsın arkamdan, süzmüşsün boyumu posumu,
Bir kalemde silmişsin onca yıllık pusumu.
Yabancı bir dosta anlatırken eski yasımı,
"Dengime göre değil, delinin biri" demişsin.
​Evet, deliyim!