Asla Affetmeyeceğim Şiiri - Töre Hanım

​Gözlerimi her kapattığımda aynı sessizlik,
Aynı cümlenin ağırlığı çöküyor omuzlarıma.
Bir zamanlar dünyam olan o ellerin,
Şimdi beni fırlatıp attığı yer yabancı, yer soğuk.
Sana ait ne varsa söküp atmak isterken içimden,
Kendimi bilmediğim bir hikayenin içinde buldum.
​Yüreğimde senin açtığın derin yaralar dururken,
Bir başkasının gözlerinde şifa aramak ne acı.
Kendi ellerinle ittin beni bu karanlığa,
Kendi ellerinle yıktın kurduğumuz o yarını.
Şimdi bir yabancının elini tutuyor ellerim,
Ama ruhum hala o bıraktığın yangın yerinde.
​Biliyorum, geri dönüşü yok artık bu yolun,
Zaman akıp gidiyor, ömür tükeniyor bir şekilde.
Ama içimdeki bu çığlığı susturamıyorum,
Sana olan nefretimi de, sitemimi de bitiremiyorum.
Duvarlara çarpa çarpa yankılanıyor bu acı,
İçimdeki sızı bir türlü dinmek bilmiyor.
​Yüzüm gülse de bir gün, bu bir yalan olacak,
İçimdeki o çocuk her zaman senden hesap soracak.
Beni kendimden, beni bizden kopardın ya,
Başka bir kolda huzur arasam da ruhum hep yarım kalacak.
Unutma, bu günahın bedeli senin boynunda,
Gittiğin yollar pürüzsüz, uykuların tasasız olmasın.
​Bir başkasının gözlerine bakarken ben,
Senin bıraktığın enkazın gölgesi düşecek üstüme.
Sana dökülen yaşların, harcanan o koca yılların
Ve yüzümdeki bu zoraki tebessümün hesabı mahşere kaldı.
​Şimdi sustum... İçimdeki o son isyan da yerini sessizliğe bıraktı.
Ama bu sessizlik bir kabulleniş değil, sana ömürlük bir ah olacak.
Yüreğimdeki yangını başka bir rüzgarla söndürmeye çalışırken,
Beni bir başkasıyla mutlu olmak zorunda bıraktığın için sen asla AFFETMICEM.