Ayrılık Şiiri - Töre Hanım

Hatırlayınca arkandan yorgun düşen
gözlerine hatıra bırakıp hayalini…
Camii avlusuna bir bebeği bırakırçasına
çekip gittin. Şimdi niye yara aldı kalbim?

Bu ayrılık vurgunundan…
Ben böyle terk edilmeyi hak etmedim ki.
Artık “nasılsın?” diye sorma.
Sensiz çok iyi değilim.

Ayrılığın karşısında tek hamlede yıkıldım,
bıktım, bittim artık anlamıyorsun.
Her gece kabuslarla uyanmaktan bıktım artık.
Her doğan yeni güne “merhaba” diyemeden
senin özlemini duymaktan bıktım.

Artık mutsuzluğun penceresinden bakıyorum hayata,
çünkü bundan sonra hiç çıkmayacaksın karşıma.
Belki de geride kaldı o mutlu günler,
artık gelmesen de fark etmez,
hasıl olsa boş vermişim her şeye.

Yok olsa da bütün ümitlerim kalsa da
gözü yaşlı sevinçlerim,
olsa da bugün günlerden ayrılığın zamanı…

Oysa ben seni mazimin en görünmez köşesine hapsetmişim.
Olmuyor bir tanem, olmuyor.
Kaldırsam da baş ucumdan resmini,
dindirmeye çalışsam da gönlümdeki hasreti,
silmek istesem de hiç olmayan neşelerimin ardından
bir gözyaşı kadar mahzun duran
hayali yine anlatamam gönlüme
bu aşkın bittiğini…