Benim adım Töre Şiiri - Töre Hanım

Benim Adım Töre
​Ben ne fırtınalar gördüm, ne kışlar atlattım,
Kendi küllerimden doğup, acıyı balla tattım.
Eğmedim başımı kimseye, namerde el açmadım,
Kendi yolumu kendim çizdim, kendimi kendim yarattım.
​Töre koymuşlar adımı, ismimde saklıdır hükmüm,
Ne eyvallahım var kula, ne kimseye geçer mülküm.
Sırtımı yasladığım dağ, kendi dimdik duruşumdur,
Gurur benim tek limanım, şerefimdir ağır yüküm.
​"Erkek gibi kadın" dediler, mertliğimden ürktüler,
Yüreğimi taş sandılar, ama nezaketimi görmediler.
Ben minnet etmem sofraya, aç kalırım da eğilmem,
Ruhumu satmam dünyaya, beni böyle bildiler.
​Diz çökmemi bekleyenler çok beklerler daha,
Gölgesinde sığınmam ne şaha, ne de padişaha.
Benim bir tek vicdanım var, o da benim rehberim,
Gerekirse tek başıma çıkarım her sabaha.
​Başı dik, alnı açık, bir başkadır benim kavgam,
Zarafetim asaletimden, sertliğim ise dünyadan...
Yıkamazlar, bükemezler, ben diz çökmeyenlerdenim,
Ben Töre'yim; geçemezler ne canımdan ne de sevdamdan!