Sordu bana; "Günler nasıl geçiyor?"
Bir efkar kapladı, sustu dillerim.
Zaman bir değirmen, ömrü biçiyor
Tütün tabakası oldu günlerim.
Eski defterlere sardım acımı,
Bir kâğıt kesiği gibi sızlıyor içimde adın,
Ne tadı kaldı ömrün, ne de içtiğim sigaranın.
Zamanı geriye sarmak mümkün olsaydı eğer,
Seni ilk gördüğüm o sokağı ateşe verirdim birer birer.
Hiç çarpmasaydı kalbim, o ilk bakışın büyüsünde,
Ruhum çekilirdi seni her andığımda,
Sanki damarlarımdan süzülen bir nehir kesilir,
Varlığımın kıyılarına vuran o hırçın dalgalar,
Senin adınla birlikte derin bir sükûta gömülürdü.
Yeryüzü ayağımın altından kayar gibi olur,
Bir boşluğun içinde yankılanır sesin,
Zamanın nabzı durur, sen nefeslenince.
Sahi, bir düşün bir düşü bulması kaç öykü eder
Hangi kütüphaneye sığar o uykusuz gecelerin mürekkebi
Kaç yarım kalmış masalın toplamıdır o kavuşma anı,
Hangi kırık kalem yazabilir bu muazzam rastlantıyı...
Dili olsa da konuşsa şu odanın dört köşesi,
Sıvasına tutunduğun o uykusuz saatleri anlatsa.
Hani ışığı söndürüp karanlığın içine bakarken,
Gözlerinden süzülen o tuzlu nehirlerin,
Yastığında nasıl derin izler bıraktığını...
Şahit Oldu Minareler
Ezanlar yükselirken göğün yedi kat katına,
Bir yemin düşmüştü gönlümüzün en saf yanına.
Ellerin ellerimde, vaktin en dar olduğu o an,
Demiştik ki; "Bizi ayıramaz ne ölüm ne de zaman."
Gök kubbe şahitti, melekler amin demişti sanki,
Sana bin ömür adadım, bir nefeslik yer bulamadım,
Yollarını beklemekten, yolların kendisi oldum da yaranamadım.
Gönül soframda ekmeğimdin, suyumdun, helalimdi sevdan,
Ben seni yaşarken sevdim, ölürken bile sana doyamadım.
Hani derler ya; insan en çok sevdiğinden yaralanırmış,
Öyle sıradan bir sevda sanma bendekini,
Ben rüzgarı dindirir, fırtınayı avucumda tutarım.
Seni sevmek bir lütufsa eğer senin için,
Ben o lütfu her sabah yeniden yaratırım.
Bakma öyle uslu durduğuma, sessizliğim asaletimden,
Sen Benim Ömrümün Kara Lekesisin
Gözümden düşen her damlayı, celladın yap boynuna dola,
Sen ki; bir vefa kırıntısına bile muhtaç, ruhu çıplak bir yalansın.
Değmezmişsin! Seni sevdiğim her gün için kendimden özür dilerim,
Sen, bir kahpe rüzgâra kapılıp savrulan, kalbi taş bir talansın.
Sana sitem bile fazladır ya, içimdeki öfke sığmıyor bu dünyaya;
Gözlerimden sızan bu sağanak,
Sıradan bir kederin dökülüşü değil;
Özlemin ta kendisi bu, damla damla içime işleyen.
Eskimiş, soğuk ve kırık yanlarım var benim,
Kimsenin uğramadığı, tozlu raflar gibi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!