İstanbul'a Kırgınım Şiiri - Töre Hanım

İstanbul’a Kırgınım
​Bir kış boyu bekledim, bahar gelir de kokun dağılır sanmıştım,
Oysa her vapur iskeleye seni bıraktı, her rüzgâr adını fısıldadı.
Galata’nın tepesinden baksam da, Kız Kulesi’ne sığınsam da nafile,
Bu şehir artık seninle dolup taşan, ama seni bana vermeyen bir hapishane.
​İstanbul’a kırgınım...
Yedi tepesine, boğazın o masmavi serinliğine, hiç durmayan telaşına.
Bunca kalabalığın içinde beni böyle yalnız, seni böyle ulaşılamaz kıldığı için.
Seni sakladığı o dar sokaklara, adının yankılandığı o soğuk meydanlara küskünüm.
Çünkü bu koca şehir, seni benden saklayan en büyük perde şimdi.
​Kırgınım...
Kime olduğunu bilmediğim bir sitem var avuçlarımda.
Kader mi desem, nasip mi, yoksa sadece geç kalmışlık mı?
Ama en çok ona öfkeliyim, en çok onu kıskanıyorum;
Çünkü seni benden en iyi o saklıyor.
​O uçsuz buçuksuz İstanbul, o bitmek bilmeyen mesafeler...
Seni sarmalıyor, seni benden koparıp kuytularına çekiyor.
Ben burada Eminönü’nde bir nefes uzağında erirken,
O senin gülüşlerini çalıyor, bakışlarını benden sakınıyor.
Senin her zerreni ezbere bilirken ben,
Seni saklayan bu koca devin karşısında bir yabancıya dönüştüm.
​Yüreğimde bir sızı var, hani derler ya "içim yanıyor" diye,
Benimki yanmak değil, Boğaz’ın sularında sessizce boğulmak.
Seni benden gizleyen her neyse;
Bir vapur dumanı mı, bir martı çığlığı mı, yoksa koca bir hayat mı?
Hepsine dargınım, bu şehre ve içindeki sana ulaşmayan her yola küskün.
​Çünkü seni benden en iyi o saklıyor;
Benim hayallerimde bile sana ulaşmama izin vermiyor.
Gözlerimi kapattığımda gördüğüm o siyah boşluk bile,
Seni benden daha çok tanıyor, seni benden daha iyi saklıyor.
Ben ise sadece, seni benden esirgeyen bu İstanbul’a,
Kırgın bir yürekle, vapurun arkasında kalan köpükler gibi bakıyorum.