İlmek ilmek sen Şiiri - Töre Hanım

​Gönül tezgahını kurdum ıssız bir dağ başına,
Rüzgarı mekik yaptım, sevdanı kirman eyledim.
Gözünün karasını kattım sabrın nakışına,
Aşkımı kilime dokudum, ömrümü derman eyledim.
​Birinci Katina Sabrımı Dokudum
​Önce çözgüsünü gerdim, çelikten daha kavim,
Her bir teli yüreğimden çekip çıkardığım damar.
Dediler ki: "Vazgeç gönül, bu ne bitmez bir talim?"
Dedim ki: "Yâr gelinceye dek, bu tezgah bana yar."
​Düğümleri tek tek attım, saymadım binleri,
Her vuruşta kirkitin sesi, kalbimin atışıdır.
Unuttum çoktan zamanı, haftaları, günleri,
Bu kilim, ruhumun tenine en zarif yatışıdır.
​İkinci Katına:
​Kırmızıyı serptim can evimden, aşkın harlı narıdır,
​Maviyi çaldım gökyüzünden, sonsuzluk ikrarıdır.
​Toprak rengi sadakatim, dizlerinin yeridir,
​Beyazı dualarımdan, alnının akına dokudum.
​Güneş sızdı odaya, ipler parladı birden,
Sanki her bir desen dile geldi derinden.
Kurtardım bu sevdayı dilden, sözden, kederden;
Gördüğün her motifi, senin bakışınla dokudum.
​Üçüncü Katı: Motiflerin Feryadı
​Bir "Göz" koydum ortasına, nazar değmesin diye,
"Eli Belinde" kondurdum, bereketin olsun diye.
"Pıtrak" sardı dört yanını, kem gözler solsun diye,
Ben bu aşkın yolunu, senin eşiğine dokudum.
​Sert vurdum kirkitimi, gevşemesin bu vuslat,
İsterse yedi iklim, yedi cihan gelsin de anlat.
Seninle birleşen bu ipler, ne kopsun ne de bayat,
Ezelden ebede giden o sessiz yola dokudum.
​Son Kat:
​Kilim bitti sanma sakın, son düğüm henüz atılmadı,
Sen gelmeden bu desenin hikayesi tamamlanmadı.
Pazarlarda satılmadı, ellere hiç uzatılmadı,
Ben bu canı ey yar, senin canına dokudum.
​Bakınca göreceğin, sadece yün ve iplik değil,
Eriyen bir ömürdür bu, önünde saygıyla eğil.
Her santiminde ben varım, her renginde sen varsın;
Aşkımı bir kilim gibi, zamanın dışına dokudum.