İmkansız Şiiri - Töre Hanım

Kâğıt üzerinde hiçbir şeyimdin sen benim, alt tarafı bir sevgili! Ne bir ev paylaştık seninle, ne bir soyadı, ne de bir resmiyet. Sorsalar, “Bitti, anı oldu” deyip geçilecek sıradan bir hikaye... Ama sen, benim ruhumu yasal bir evrak gibi parçalayıp attın! Hangi mahkeme yargılayacak şimdi senin bu faili meçhul cinayetini? Hangi kanun cezalandıracak resmiyetsiz bir adamın, bir kadının içini böyle vahşice katletmesini? Nerdesin? Arkamda bıraktığın bu kan gölünün ortasında, hangi korkaklığın arkasına saklanıyorsun? Bizimkisi daha baştan imkânsız bir yangındı, bilirsin; Ne kavuşmaya adımız vardı, ne de bu acıyı ellerime vermeye yetkin. Özledim seni, evet; ama bu özlem artık bir aşk feryadı değil, Bu özlem, seni kendi ellerimle yok etme arzusu, vahşi bir nefret! İki sevgiliydik hani, bağlayıcılığı yoktu, bitince gidilirdi. O zaman sök al içimden bu zehrini! Al ki gebermesin içimdeki insanlık! Beni kâğıtsız, şartsız, güvencesiz bir cehennemin ortasına fırlatıp attın, Şimdi bir başkasına aynı yalanları satarken vicdanın hiç mi sızlamıyor? Herkes "Unutursun, alt tarafı bir sevgiliydi" diyor, Bilmiyorlar ki imzasız sevdaların acısı, her gün yeniden ölmekmiş. Sen beni evli bir kadından daha dul, Yüreği sökülmüş bir ölüden daha kimsesiz bıraktın! Gelme artık, yüzünü bile görmek istemiyorum, Ama sakın unuttum sanma bu hesabı! Sen bende sadece bir "sevgili" olarak kalmayacaksın; Ömrüm boyunca adını her andığımda lanet okuyacağım en büyük katilim olacaksın. Nerdesin o zaman, ey katilim? Çok özledim seni... Ve yemin ederim, bu vahşi özlem o imkânsız düşü de, seni de, beni de bu cehennemde diri diri yakacak!