İlmek İlmek Şiiri - Yeliz Korkutan

Bugün yine bir hüzün çöktü, bulutlar içime indi,
Aklıma sen düştün; sızın öyle derin ki, geçmek bilmedi.
Seni bu kalbe nakış gibi, ilmek ilmek işledim,
Yıllar geçse de ne senden geçtim, ne o düğümleri sökebildim.
Her geçen gün, bu sevda daha da derinlere gidiyor,
Seninle olan her hatıra, sanki ruhumda can çekişiyor.
Unutmaya çalıştığım her an, yüzleşiyorum gölgenle,
Seni unutmak isterken, daha çok bağlanıyorum o tek kelimenle.
Vazgeçmek mi? Bil ki o an sevdan değil, özüm ölür,
Bu ilmekler koparsa, gönlümün baharı kışa dönür.
Seni kalbimden çıkartmak, canı tenden ayırmak gibi;
İlmekler baki kalsın, sökülürse sadece yarası kalır...