Üzerime beyaz bir umut giydirdiler,
Adı yuvandır dediler...
Bir damla yaşın akmaz diye söz verdiler;
Oysa yediğim lokmayı bile gözyaşımla pişirdiler.
Gündüzüm fırtınalara göğüs germekle,
Gecem o fırtınanın sessiz ağıtlarıyla geçti.
Bir yudum mutluluk beklerken,
ömrümü hüsne mahkûm ettiler.
Bir ömür bıraktım bu evin eşiğinde,
Evlatlarımın tek bir gülüşü için
bütün dünyamı feda ettim.
Ben mutluluğu değil, onların varlığı için kendi enkazımı toplamayı seçtim.
Bu sehpa; ömrü çalınan ve dürüstlüğü için susturulan tüm kadınlara kuruldu!
Gözyaşımı mürekkep, sustuklarımı feryat eyledim.
Ben susmadım, kalemimle haykırdım!
🖊️💙💙yk
Kayıt Tarihi : 16.06.2026 12:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!