Aynadaki Enkaz Şiiri - Esmegül Toprak

Herkesin geçtiği yollardan geçiyorum,
Ama kimsenin görmediği bir enkazı taşıyorum içimde.
Adımlarım yere basıyor sanıyorlar;
Oysa ben, her adımda biraz daha kendi uçuruma yürüyorum.
Bugünden itibaren, kime baksam,
Bir yabancının yüzünde kendi enkazımı görüyorum.
O tanımadığım simada, bin yıllık bir sızının izi var sanki;
Hani sökülürse yarası kalacak o derin ilmekler gibi...
Üstü başı hayat kokuyor o yabancının,
Ama belli ki umudu çoktan yorulmuş.
Kendi içindeki yangını,
Başkasının dumanıyla örtmeye koyulmuş.
Bir dükkan camında aniden yansımamı gördüm,
Durup bakakaldım; sanki karşımda duran ben değildim.
Gözlerimin feri sönmüş, o sökülmez ilmekler yüzüme hat hat dizilmiş,
Sanki ruhum, bedenimin içinde çoktan sürgüne gönderilmiş.
Eskiden bu yansımada umut parlardı, şimdi ise sadece bir gölge,
Kendi yüzüme bile yabancı kalmışım, bu ne ağır bir bölge!
Camdaki o siluet bana sordu: "Nereye bu telaş, bu yorgun adımlar?"
Cevap veremedim...
Çünkü artık yansımamda bile başkasının yarası var.💙💙 yk