Töre Hanım Şiirleri - Şair Töre Hanım

​Arsız yaralarımla geldim sana;
Öyle bir arsızlık ki bu, iyileşmeyi kendine hakaret sayan,
Kapanmaya yüz tutsa bile geceyi bahane edip kendini kanatan,
Kendi sızısında boğulmayı, derman bulmaya tercih eden
O dik başlı, o ıslah olmaz yangınlarımla geldim.

.
Bu kabulleniş, bir sarayın çöküşü gibi sessiz,
Bir nehrin yatağını usulca terk edişi kadar derin.
Artık ne yollara dikiyorum gözlerimi
Ne de kapı seslerinde ürperiyor içim.
Zaman o acımasız usta

​Hani sen gittin ya, bir gece yarısı,
Söndü içimdeki bütün sokak lambaları.
Kaldırım taşlarına doldu ayrılığın karası,
Sustu şehrin o hiç bitmeyen şarkıları.
​Hani sen gittin ya;

​Gittin... Ardında bir enkaz, bir de dumanı tüten hatıralar bıraktın,
Ben o günden beri, her sabah o yangının külüne uyandım.
Herkes "Unut" dedi, herkes "Zamanla geçer" sandı,
Oysa senin adın bende bir dua değil, bir ağır imtihandı.
Zaman dedikleri o sahte merhem, benim yaramda zehre dönüştü,

Gözlerin uzağa her baktığında,
İçimde bir şehir yıkılıyor, duymuyorsun.
Sessizce toprağa sızan o sızı var ya,
İşte öyle bir şey gitmek;
Kalanın göğsünde durmadan büyüyen bir sızıdan başka neyi kalır?
​Gitme benden sevdiğim...

​Öyle bir özlem ki bu, anlatmaya kelimeler kifayetsiz,
Sanki içimde bin yıllık bir şehir yanıyor da,
Kimse dumanını görmüyor, kimse külünü sezmiyor.
Gündüzleri kalabalıkların içinde bir yabancıyım,
Gülüşlerim emanet, bakışlarım hep bir boşlukta…

​Sen gittin, sanma ki bu şehirde ışıklar söndü,
Sadece benim içimdeki o çocuk, yüzünü duvara döndü.
Bir hiç uğruna harcadığın o devasa sevda var ya,
Şimdi TikTok ekranlarında binlerce kalbe yara...
Hak etmediğim ne varsa, hepsini birer birer kuşandım,

​Gözüm kapalı yürüdüğüm yolları
şimdi tek tek ezberden siliyorum.
Çünkü insanı yabancı bir el incitemezmiş,
bunu en acı yoldan öğreniyorum.
​Sana anlatmadığım hiçbir sızım yoktu,

​Sessizce çekilirken damarlarımdan kan,
Bir adın kalır dilimde, bir de o büyük hüsran.
Zaman, paslı bir bıçak gibi saplanır göğsüme;
Özlemek dediğin, nefes alan bir kabristan.
​Yastığın boş tarafı uçurumdur artık bana,

​Gidişinle devrildi bütün umut direkleri,
Sanki üstüme yıktın o koca şehirleri.
Hiç mi sızlamadı o taş kesmiş yüreğin?
Seni adam sanan şu tertemiz duygularıma tüküreyim.
​Gündüzümü zifiriye, ömrümü kışa çevirdin,