Hasretin Veraseti Şiiri - Töre Hanım

​Sessizce çekilirken damarlarımdan kan,
Bir adın kalır dilimde, bir de o büyük hüsran.
Zaman, paslı bir bıçak gibi saplanır göğsüme;
Özlemek dediğin, nefes alan bir kabristan.
​Yastığın boş tarafı uçurumdur artık bana,
Her gece o boşluktan yuvarlanırım sana.
Madem her ayrılık bir parça koparır candan,
Çok özlemek de ölümden sayılsın bu yana.
​Ne bir sesin gelir, ne gölgen düşer kapıma,
Hasretin zehirli bir hançer gibi saplı bağrıma.
Dirilip dirilip ölmekse eğer bu bekleyiş;
Yazılsın gıyabında, mermer taşımın tam şanına.
​Gözlerim yorgun birer fener, sönmeye yüz tutmuş,
Yüreğim, kendi yangınında çoktan kül olmuş.
Azrail’e gerek yok, bu yangın bana yeter;
Ruhum, senin yokluğunun içinde boğulmuş.
​Sesin duvarlarda yankılanır da elini uzatmazsın,
Sen bu dipsiz kuyuda kaç defa can çekiştiğimi bilmezsin.
Bir şehir susar, bir dünya yıkılır üstüme her gece,
Öyle bir gidiş ki bu; öldürmezsin ama yaşatmazsın.
​Yollar biter, umut biter, içimdeki şehir söner,
İnsan her nefeste biraz daha kendine döner.
Ama senin yokluğun, geçmeyen bir sonbahar;
Dalımdan düşen her yaprak, bir ölüme imza atar.
​Ölmek sadece toprak altına girmekse eğer,
Söyle, bu her gün eksilmek neye değer?
Çok özlemek de ölümden sayılsın sevdiğim;
Çünkü bu sızı, Azrail’den bin kat daha beter.