Sîne-i çâkime Şiiri - Furkan Özcan 3

Sîne-i çâkime her dem dökülür ebr-i melâl, Şems-i rûyundan ırak, rûz u şebim oldu zevâl. Bir tebessüm kerem et, sâye-i zülfünde yatır, Çeşm-i bîmârıma merhem, bî-bedel âb-ı visâl.

Sırr-ı hilkat dökülürken o nigâh-ı mestten, Cümle eşya seni söyler, geçerim ben tenden. Nâr-ı aşkınla harab olduğum an pür-hande, Ruhum âzâde olur, kurtulur âh bu bedenden.

Ben ki pervâne-misâl, şem'ine yandıkça varım, Der-i lütfunda gedâyım, tükenir her varım. Kenz-i mahfî gibi saklar seni vîrâne gönül, Firkatin demleridir şimdi benim tek kârım.

Katre-i nûr ile dolsun o zifirî dehliz, Levh-i mahfûzuma kazdım, silinmez hiç bu iz. Cism-i fânim eriyip kopsa da dünyâdan