Seyrani Göl Şiirleri - Şair Seyrani Göl

Konuşmadım bugün,
hiç kimseyle.
Sadece içimdeki
o susmayan benle.

Ne acıyı sordum,

Kendimi
bir ölü yıkar gibi yıkadım
her azamda
bir günah sustu

nefsin kokusu sinmişti tenime

Bir gün,
hiçbir şey konuşmadım.
Dünya sustu.
Ve ben,
ilk defa içimdeki yankıyı duydum.

Bir yola çıktım,
adı yok, haritası yok
yalnızca içimde bir çağrı
ve sessiz bir yön duygusu.

Yolculuk değil bu

Şimdi, aynaya bakıyorum.
Bu yüz benim, değil mi?
Ama biraz yabancı, biraz tanıdık...
Kim olduğunu bilmiyorum bazen,
ya da bilmiyormuş gibi yapıyorum.

Sesini unuttum;
ama yankın hâlâ
eski bir evin duvarlarında
dolaşan rüzgâr gibi içimde.

Bir zamanlar

Kalabalıklar çok seslidir,
Ama her ses sana ait değildir.
Kulağını kıs, kalbini aç,
En hakiki müzik içinden gelir.

Ritmine uymadığın bir şarkı,

İncinmenin en acı yanı,
Zamanını, yüreğini, hatta umutlarını
Sana ihanet eden birine harcamaktır…
Oysa kelimelerle sarılmaz her yara,
Bazı susuşlar daha derin kanar.

Bir gün,
kimsenin tutmadığı ellerini
kendin tuttun…
ve ilk kez,
düşmeden yürümeyi denedin.

Bir ömrü
kelimelerle kurmaya çalıştım,
ama meğer
en doğru cümle
hiç söylenmeyenmiş.