Seyrani Göl Şiirleri - Şair Seyrani Göl

Kış geldi,
rüzgâr bile yorgun esiyor artık.
Penceremde
buhar tutmuş hatıraların
karanlık izleri var.
Bir zamanlar gülümseyen yüzün,

Bir fotoğraf düşüyor içimin en sessiz yerine,
kenarı yıpranmış, rengi solmuş bir gün gibi.
Orada herkes var;
ama kimse olduğu yerde değil artık.

Kapı aralığında unuttuğum bir çocuk bakıyor bana,

Zaman durmuş sanki;
ufukta birkaç martı
umutsuzca kanat çırpıyor.
Bir çocuğun gülüşü
gökyüzünde kuş sürüsüne karışıyor.

Bir çocuğun narin gülüşü,
kuşların sesinde yankılanıyor.

Kıyı sessizce fısıldar gecelere,
unutulmuş düşler kadar eski,
ama yine de taze ve sıcak.

Geceye eğilmiş bir hayal gibi
süzülüyorsun düşlerimin kıyısına.
Adını anmıyor artık yüreğim,
ama rüzgâr hâlâ seni fısıldıyor.

Savrulan yapraklar misali

İçimde bir suskunluk var,
neye dokunsam eskiyor.
Bir zamanlar gül kokan sokaklar
şimdi rüzgârın unuttuğu yerler.

Pencereme vuran yağmur

Ben de sustum,
ama başka bir sessizlikte.
Senin sustuğun yerde değil,
belki tam karşı kıyısında.

Sana gelmeyi bildim

Akşam,
kızıl bir hırkayı usulca
dağların omzuna bıraktı.

Rüzgâr,
buğday başaklarının arasından

Zaman bir mızrak gibi deldi geçti,
Köhne hanların yorgun yolcusuyum ben.
Her konak, ömrümden bir gece aldı,
Her sabah biraz daha sustu içimdeki sen.

Yolların taşına sinmiş ayak izlerim,

Öğleye doğru
eski bir çeşmenin başında durdum.
Suyun yüzüne yansıyan
gökyüzü parçalıydı;
sanki dünya
uzun zamandır kendine bakmayı unutmuştu.