Sen Nasıl Sevdasın Şiiri - Aytaç Başkan

Sen nasıl sevdasın?
Dokunmadan yakan, gitmeden özleten, susarken bile kalbimin en gürültülü yerinde yaşayan...
Adını her andığımda içimde bir mevsim değişiyor.
Bir yanım bahar açıyor, bir yanım sonbahara dönüyor.
Ben seni sevmedim sadece, sana sığındım. Yorgunluğumu bıraktım omuzlarına, umutlarımı emanet ettim gözlerine.
Bir ömürlük hayali, tek bir gülüşüne yükledim.
Sen nasıl sevdasın?
Her gidişinde biraz daha eksildiğim, her dönüş ihtimalinde yeniden filizlendiğim...
Ne vazgeçebildiğim, ne de tamamen sahip olabildiğim.
Bazen bir şarkıda karşıma çıktın, bazen yağmurun ilk damlasında.
Bazen gecenin en sessiz saatinde, adını kimse duymasın diye yalnızca kalbimle söyledim.
İnsan en çok, kavuşamadığı sevgiyi büyütürmüş içinde.
Ben de seni büyüttüm.
Her gün biraz daha...
Her özleyişimde biraz daha...
Ama sen, hiç bilmedin.
Belki de bilmek istemedin.
Ben seni beklerken, zaman beni beklemedi. Yıllar geçti, mevsimler değişti, takvimler eskidi.
Ama içimde sana ayrılan yer, ilk günkü gibi kaldı.
Ne gelen doldurabildi, ne de giden silebildi.
Sen nasıl sevdasın?
Bir yanım, "Unut." diyor.
Öteki yanım, adını dua gibi saklıyor.
Aklım git diyor, kalbim kal.
İnsan bazen kendi içinde ikiye bölünürmüş.
Ben seni severken bunu öğrendim.
Şimdi senden geriye birkaç hatıra, birkaç kırık hayal ve geceleri içimi sızlatan derin bir sessizlik kaldı.
Ama buna rağmen, keşke hiç sevmeseydim diyemiyorum.
Çünkü seninle yaşadığım her acı, bana sevebilmenin ne kadar büyük bir cesaret olduğunu öğretti.
Belki yollarımız bir daha hiç kesişmeyecek.
Belki sen, beni çoktan unuttun.
Ama ben, bir gün biri bana "Hayatında en çok kimi sevdin?" diye sorarsa,
Hiç düşünmeden senin adını söyleyeceğim.
Ve ardından sessizce ekleyeceğim:
"Sen nasıl sevdasın?..
Gittin...
Ama benden hiç gitmedin