Senden Sonra Ben... Şiiri - Aytaç Başkan

Ölüm, kapıyı çaldığında kimse bana hazırlıklı olmayı öğretmemişti.
Bir insanın yokluğunun, bir ömrün taşıyamayacağı kadar ağır olacağını hiç kimse söylememişti.
Sen gittin...
Ve dünya, bildiğim bütün yönlerini kaybetti. Sabahlar doğdu ama aydınlanmadı, akşamlar geldi ama gece olmadı.
Çünkü zaman, senin adının sustuğu yerde ilerlemeyi unuttu.
Ben o gün, yalnız bir dostumu kaybetmedim. Omzuma yaslanan güveni, yaralarımı saran sesi, en karanlık gecelerimde bile içime umut düşüren insanı kaybettim.....
Senin gidişini duyduğum an, zaman yerinden söküldü sanki.
Gökyüzü sustu, duvarlar üzerime yürüdü, ve ben ilk defa nefes almanın da can yakabileceğini öğrendim.
İnanmadım...inanamadım..
O gün, içimde koskoca bir şehir yıkıldı. Sokaklarında birlikte yürüdüğumuz anılar, bir enkazın altında kaldı.
Adını her düşündüğümde bir taş daha düştü yüreğime
Belki yanlış duymuşundur dedim, belki birazdan ararsın, gülerek "Şaka yaptılar." dersin dedim... Ama sessizlik, gerçeği benden daha acımasız anlattı.
Gülüşün kaldı aklımda, sesin kaldı yarım kalan sohbetlerde.
Sen gittin belki, ama bende bıraktığın iz hiç gitmedi.
Şimdi herkes aynı, günler aynı, şehir aynı...
Ama hiçbir şey eskisi gibi değil. Çünkü sen yoksun.
Bir kahkaha duyuyorum, dönüp bakıyorum... Sen değilsin.
Bir şarkı çalıyor, boğazım düğümleniyor.
Çünkü en güzel anılarımın içinde hep sen varsın.
Defalarca sordum kendime: "Neden?"neden ??diyeee
Ama bazı soruların cevabı olmuyormuş. Sadece gözyaşı oluyormuş, sessizlik oluyormuş, özlem oluyormuş.
Biliyor musun, en çok da yarım kalan cümleler acıtıyor.
Birlikte kurduğumuz hayaller... Edemediğimiz son sohbet... Söyleyemediğim son söz...
Hepsi içimde, kapanmayan bir yara gibi duruyor.
Ben senden sonra eskisi gibi gülemedim. Kalabalıkların içinde bile eksikliğini taşıdım. Herkes "İyisin." sandı, oysa ben her gece içimde sessizce dağıldım.
Bazı insanlar ölmez derler ya... Doğruymuş. Çünkü sen toprağa gittin, ama acın yüreğimde yaşamaya devam etti.
Her sabah senin yokluğunla uyandım, her akşam seni özleyerek geceye karıştım.
Şimdi mezarına değil, hatıralarına gidiyorum. Orada hâlâ birlikte gülüyoruz
sonra gerçeği hatırlayıp sessizce ağlıyorum.
Şimdi mezar taşına değil, içimde hiç susmayan yokluğuna bakıyorum.
Orada her gün biraz daha eksiliyorum.
Kimse fark etmiyor belki, ama ben her sabah bir parçamı daha kaybederek uyanıyorum.
Sen gittin yaaa...
Ben ise hâlâ, sana söyleyemediğim son cümlenin yükünü taşıyorum.
Ne zaman adını ansam, göğsümün tam ortasında sessiz bir sızı büyüyor.
Herkes "Zaman geçer." diyor.
Oysa zaman geçmiyor... Sadece takvimin yaprakları eksiliyor.
Eksilmeyen tek şey, sana duyduğum özlem.
Bir gün bu dünya da benden vazgeçtiğinde, ilk işim seni bulmak olacak.
O gün ne ölümden korkacağım ne de ayrılıktan...
Çünkü en güzel kavuşmalar, en uzun hasretlerden sonra olur.
Bekle beni dostum...
Bu defa hiçbir veda bizi ayıramayacak.