Ölüm, kapıyı çaldığında kimse bana hazırlıklı olmayı öğretmemişti.
Bir insanın yokluğunun, bir ömrün taşıyamayacağı kadar ağır olacağını hiç kimse söylememişti.
Sen gittin...
Ve dünya, bildiğim bütün yönlerini kaybetti. Sabahlar doğdu ama aydınlanmadı, akşamlar geldi ama gece olmadı.
Çünkü zaman, senin adının sustuğu yerde ilerlemeyi unuttu.
Ben o gün, yalnız bir dostumu kaybetmedim. Omzuma yaslanan güveni, yaralarımı saran sesi, en karanlık gecelerimde bile içime umut düşüren insanı kaybettim.....
Senin gidişini duyduğum an, zaman yerinden söküldü sanki.
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta