Ölüm, kapıyı çaldığında kimse bana hazırlıklı olmayı öğretmemişti.
Bir insanın yokluğunun, bir ömrün taşıyamayacağı kadar ağır olacağını hiç kimse söylememişti.
Sen gittin...
Ve dünya, bildiğim bütün yönlerini kaybetti. Sabahlar doğdu ama aydınlanmadı, akşamlar geldi ama gece olmadı.
Çünkü zaman, senin adının sustuğu yerde ilerlemeyi unuttu.
Ben o gün, yalnız bir dostumu kaybetmedim. Omzuma yaslanan güveni, yaralarımı saran sesi, en karanlık gecelerimde bile içime umut düşüren insanı kaybettim.....
Senin gidişini duyduğum an, zaman yerinden söküldü sanki.
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
Alıp başımı gitmeyi yollar boyunca
Seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün
Masal şehirlerini geçerken hızla
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
Devamını Oku
Alıp başımı gitmeyi yollar boyunca
Seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün
Masal şehirlerini geçerken hızla
Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta