Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Ateşin dudaklarına sevdalandım ben, adı sonbahar
Ölmek için bahanem çok, uzaklardaymış ah bahar
Raflarımda aşkın tozları var, unutulmuş mektuplar
Tecrit tükenişlerdeyim, üşüyor gövdem sarsana yar.

Tedavülden kalkan aşklara beledim uykusuzluğumu

Gölgenin çekirdeğinde soyunuyor tırtıl
Yaşamın yaprağında kılcal şehirler uyuyor
Kendi dam/arını arıyor üşümüş bir adam
Bir kadın geceyi saklamış göğüslerine
Zehir zemberek bir acının ölüsü dudakta
Zoraki devinimler var yaşam çemberinde

İki yakası bir araya gelmeyen denizler gibiyim
Kavuşmaya kurulu saatler çarpınır ya hani içimizde
Bir yakamoz ışıltısı yansıyor sulardan yüzümüze
Biz gecenin öte yakasını ilikler iken öpüşlerimizle
Yücelir aşka yol vermez dağlar karanlığın içerisinde

Akşamın grileşen sesine kapılıp
Sesine yürümek vardı şimdi
Sevginin pervazlarına tutunarak
Adını sarı denizlere serpmek vardı
Sellerin getirdiği yorgun millerle
Dalgaların sürüklediği köpüklerle

Türküler derledim sana, ağlamaklı
Dinledikçe tükenecek, ağlayacaksın
Bir yankı yaptım, gönderdim sana,
Duyunca yıkılacak, kahrolacaksın...

Buralardan esip gidişinin matemindeyim şimdi. Kokunu bıraktığın her yere içli bakışlar atıyor, ismini söylediğin odalarda anılarla başbaşa kalıyorum. Sigara küllerinden yaptığın falları parmaklarımla dağıtıp, binip geldiğin hayal atınla, uzaklara gidişini izliyorum. Baharım viran, çiçeklerim bitkin, soluk resmine içli bakışlar atıyorum.

Öfke sağanağına tutuldu gönlümün iskelesi
Yığınak yapıyor aşk, yıkıldı sevdanın güvertesi
İmlasız yakarışlar içinde kanıyor yaram sürekli
Devrilmiş bir sehp/ayım, ölümler nikâh şahidi

Yarınsız uykularımın gecesindeyim, irin akıyorum

Her çığlık, kendi iç sesinden sıyrılarak yanar içten, süzülür aşk gibi gözden
Her mutluluk delirmiş suyun rotasıdır, sular gövdeyi, sevgiyle akar tenden
Kaf Dağının ardındaymış mutluluk, aşılır dikeyler, coşkular yetişir çöllerde
Vurgun cümleler biriktirdim sana, gel bekleyişlerin kısık kandili sönmeden

Sevda düşten süzülür, su taşı inadına bölerek akar
Özlemin külü yamandır, en çok da gecelerde yakar
Bir türküdür yine de yaşamak, küsünce mızrabını atar
Her insan aşk’tır, nasırlı yüreğinde nice anılar saklar…

Tükenince için için yanan mum gibi,
Çırılçıplak kalırsın, bir başına
Yangınların bitmiş, küllerin savrulmuştur
Sancılar kaplar bedenini, düşünceler biter.

Sevdalarını sorgularsın bir solukta,

Sözcüklerin vakitsiz sevişmeleri ekranda
Yarım kalmış düşünüşler dudakta
Saçlarımda derin bir gurbet yansıması
Bardağımda meyim azalıyor sensiz
Tenim acılı bir hüzün istilasında
Sallanıyor anlar içimin kaydırağında