Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Yüzümün önünde bir yüz gölgesi
Güvertede tuzlu ve arsız düş artığı
İnancım kıyımlarda duruşum asi
Yontularım ipotekli gelin yazması

Rüzgar öpmüş meme uçlarından

İnsan, bazen çılgın bir ışık yılına ışınlanmak ister
Gövdesindeki kırık ışıltıları da oraya götürmeyi diler
Bir yansıma eksiktir kimi yüreğinde, belki de avunma
Çok sesli bir yakarıyla asırlar öncesini yaşamak ister

Sorgulu elim sendelerin kıraç alanıdır oysa şu hayat

Uykusuz bir gecenin artığı gözlerimde
İlgisiz bir vazoda üşümüş güllerim
An/lar dertleşecek birilerini arıyor
Gücüm kalmamış kendimle savaşmaya.

Çaresiz bir doku/nuş yüreğimin avatarında

Çiçekli dallarıma da düştü sonunda kar. Karmakarışık sevdalarımın bedelini ödemek sırası geldi işte. Kaçışlarımın yorgunluğu belirdi bedenimde. Ellerim benim değil, gözlerim eskisi gibi her gülen yüze aldanıcı değil. Ayaklarım inat ediyor yalancı sevgilere yürümeye. Yüreğim, ah o yüreğim yokmu ya? . O olmasa her şey ne kolay olurdu. Ne kolay olurdu, herşeye razı olup yaşamak.
Kaçıyorum senden. Senden ve sevdandan. Kahırlı şarkılara adadım kendimi. Onlarla günümü gün ediyor, ağıtlarla sensizlik dağlarında ayine duruyorum. Nereye kadar gideceğimi bilmesem de, gözlerinden kaçmak bile güzel. Senin acılarını da katıp yüreğime, seninle, ama sensizliğe koşar adım kaçmak öylesine güzel ki, bunu bir yüreğim bilir, bir tek o yaşar o duyguları.
Seni, benim gibi kaçmak istediğin sevdalarından koparıp almıştım. Limanımın kapılarını ardına kadar açıp, seninle fırtınalara göğüs germiştik. Midye gizemli sevdalardan fal tutmuştuk. Sen seviyor'dan başlardın, ben sevmiyor'dan. Sana sevmiyor çıktı, bana seviyor. Şaşkınlığımızı yüreğimize gömdük. Zaman tünellerinde yuvarlanırken, yüreğimizdeki eski aşkların küllerini yeniden eşeledik. Sen gururunu koydun bir kenara, ben yalancı aşklarımı.
Karlar üzerinde yuvarlandık bir zaman seninle. Ellerimizin sıcaklığı ile yüreklerimizi ısıttık. Sen kaçtın ellerimden, ben de gözlerinden. Sen kaçarken gözlerimi seçtin, bende ellerini. Gözlerimiz ve ellerimizle yorgun akşamları çağırdık korku labirentlerinden. Zaman tünellerine dalıp saklambaç oynadık seninle. Sen ebe oldun, ben saklanan. Ben saklandığım yerden ebe oldum, kapattım gözlerimi, sen saklandın yüreğimden, gözlerimden, ellerimden.
Sabır ilmekleri attım yüreğime sonra. En zor hangisi ise onu seçtim. Gül bahçelerine sakladım onları. Karanfilleri severdin sen en çok, ben kır çiçeklerini. Sen dağlara güller ektin, ben yüreğine kır çiçekleri. Günlerce solmasınlar diye azmı bekledik onları. Gözyaşlarımızı bile göstermedik. Çevremize yalancı gülücükler ektik, savrulduk zamanın korkutan saniyelerinde. Gizli umutlar büyümedi, soldular bir bir, tükendiler onlarda, sevdamız gibi.
Olmadı işte. Olamazdı. Bunu sende biliyordun, bende. Kimseleri takmazdık sevmeye çalışırken birbirimizi. Korkularımızı severdik en çok. O korkuların kucağında yaşayamazdık. Korktuk ve koptuk birbirimizden. Yüreğimdeki isyanları bir ben bilirim, bir de Allah.

Sana mavi düşlerin asıldığı ışıltılı bir gelecek
Gönlüne rengarenk çiçek bahçeleri deriyorum
Döndükçe güneşler ayrılıkların hiç sunulmadığı
Biriktikçe özlemin kahırların asla konuşulmadığı
Bir sevdayla sana yürüyorum gül yüzlü KADINIM

Bol keseden sevdalar yaşamışız gariban gönlümüzde
Zamansız yolculuklarda yörüngesiz aşklara düşmüşüz
Kendi yankımızı özlemiş, kendi bulutumuzla ağlamış
Elveda nakaratlı şarkılarda yüreğimizi bağlamışız.

Kalın urganlara sarın şu gövdemi
Bir sokak tiyatrosunda okuyun şiirlerimi
Yunus’u, Mevlana’yı çağırın bu gösteriye
İzlesinler aşk için sessiz ölüşlerimi

Yüreğinin coğrafyalarında terk edilmiş yerler var mıdır diye sorarım, kendimle bir başıma kaldığım anlarda. Sensiz oralara ne kadar gitmeyi istesem, tarifi hep sana çıkan adreslerden geri dönerim. Serin sular serperim yüzüme tanrılar ismini hecelediği zaman, gözü kara bir haykırışla koşarım savaş arabalarının üzerine.

Yürek sırlarımızın dallarına tüneyince kuşlar
Geceler hazin yalnızlığımızı tülbentten süzer

Arada bir uğra, terk edilmiş gönlümün ücra atölyesine
Sönmeyen bir külün enkazlarında sokul tenimin terine
Bir gökkuşağı çağır evrenden, yükle aşkın kürelerini
Geç içime, yuvarlanarak yerleş yüreğimin can evine.

Ömür sarayımın odalarında bir kadın, bakışları ay

Üç heceli bir yangın artığısın gövdemin katmanında
Teninin hıçkırıklarıyla raks ediyor kangren kalemim
Kırık hallerimin düş meridyenlerinde sen yoksun
Seni anlatıyor imgelerim, mevsim utangaç
Damarımda isyan, aşkın nehirlerine karıştım
Günlerdir sana akıyorum.