Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Renkler salıp asırlardır akıp giden sulara
Kimi ömürlük, kimi de çeyrek yaşanmışlıkların
Peşinden sürüklensek şimdi fütursuzca
Vaktini doldurup düşen yaprak gibi
Utkular sıralasak yabanıl dilimize
Onurumuzu durmadan kemiren şu yaşamda

Günlerin kaydırağından inerken düze, bir çivi çakılır narin yüreğimize
Gerçekle düş arası bir yalnızlık torbasıdır gönlümüzdeki, kapılırız düşe
Sesler çoğalır içimizde, telaşla sorarız ‘günlerden ne’ diye takvimlere!
An hüzün, içimizdeki yalnızlık zilidir, çaldıkça gülümseriz yiten günlere

Hangi yanardağın artığı gönlümdeki dağlar, kuşların çığlığı var pencerede

Yüreğimin ş/aşkın taşkınında kurumuş orm/anlar
Kıyıda köşede kekre yalnızlık, unutulmuş ağaçlar
Sesimi içimde tutuyorum, ruhumda günsüz acılar
Say ki hiç yaşamadım, bir var, bir yokmuş anılar

Hüzünlerin o ırak istasyonlarında eskimiş yüzüm

Yorgun ırmaklar gibi durgun gönlüm
Güneşin kahırlı sızısı var yüreğimde
Islak peteklerime kahrı taşıyor arılar
Ben aşk polenleri serpiyorum evrene

Yangın ilmeğinde hicaz bir aldanış an

Eskimiş eşiklerin savunmasız bakışlarında bir kadın
Sevda uçlu kalemiyle üşümüş denizleri resmediyor
Gizli bir uhdece sokuluyor mütevazı bedenine aşk
Söz susuyor, heceler hüznün dalgalarıyla sevişiyor

Eski bir şarkı sanki gülüşü, gönlündeki kırıklıklar lal

Üşüdükçe nefesine sarıldığım
Kayboldukça adresine koştuğum
Görkemli saraylarında coştuğum
Bütün anlamsızlıklara seni yorduğum
Ve tüm kalabalıkları seninle geçtiğim
Sırlı bir yolculuk öyküsüydün sen

Köhnemiş trenler geçiyor ovalarımdan
Defne kokulu çocuklar koşuyor peşinden
Masallar serpiyor pencereden bir kadın
Dilimde eskimiş bir türkü oluyor aşk
‘Hasretinden yandı gönlüm’ ummanlarda

GİN

Üşengeç yarınların gölgesi c/anımda
Vuslatla sevişen çiçek poleni var sularda
Ellerimi açıp gökyüzümden aşkı içiyorum
O ahi rahmetin huzuru doluyor ruhuma

Kıvrandıkça kendi akışımızın derinlerinde
Işıklardan demet olurdu ellerimizde aşk
Sarsılırdı toprak, ağlardı üşümüş gökyüzü
Susardı içimizdeki yorgun yüzlü kasırgalar

Yangının kaypak diline özlem asardı bir adam

Mülteci bir yalnızlık bağdaşı ozan yüreğimde
Henüz erimesini bitirmemiş buz parçası içim
Yolunu kaybetmiş kuşlar yer arıyor dallarımda
Gönlümdeki gömütlüklerde binlerce yitik ölü
Hüzünlü dalgalarımı okşuyor gizemli bir kadın
Uykusuz gözlerimin derinliklerinde yine gece