Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ey dinmeyen acıların ana yurdu ankara
Bozkırların bitmez tükenmez çilesi
Bu akşam yemin ettim gözlerime
Gelmek için söz verdim dizlerime
Bütün duvarlarını afişle donatıp

Bu Gün Yine

Oyuncağı kırılmış çocuk gibiyim
Ağlasammı gülsemmi bilemiyorum
Nasıl tarif etsemki bu hüznü
Yüzümde dağ gülleri solukken

Sordum seni köyün yaylasından
Daha çocukken göçtü gitti dediler
Söyleyin bana cennet pınarından
Avuç avuç su içti bulursun dediler

Felek vurdu, aslanımı devirdi,
Baharımı kara kışa çevirdi.
Gölgesinde serinleyip gülerken,
Ecel aldı, bir meçhule savurdu.

Kaşı kara yüreği yaralı yarim
Gün olur da düşersem aklına
Delik deşik kalbur gibi
Güneş soluk şavkır yüreğime
Öyle ki hükmü veren vermiş

Bir bahar geleceğim sana
Siyah beyaz
Düşlerim olacak yanımda
Salep sökeceğim kuşluk vakti
Kuzukulağı mantar toplayacağım

Bu şehirde yaşanmaz
Yosma kobra gibi
Sevdası da belası da
Bir kıvılcım yeter
Tutuşup yanmak için aşka

Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen; sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızma olur,

Bu şehir yorulur, çöker her gece,
Sokak lambaları dökülür kaldırımlara.
Rüzgar fısıldar eski bir yası,
Gölgeler sığınır karanlığın koynuna.

Yalan dünya dönse bile boşuna,
Gider mi bu halim feleğin hoşuna?
Dertler biner oldu dertler başına,
Közlendi bağrımda bir kara sevda.

Gönlümün bağında güller kurudu,